கூவம் என்பது சாக்கடை என்று யார் சொன்னதடா....கூவம் எங்களை தாய் மடியாக தாலாட்டுமடா.....ராத்திரி எங்கள் கச்சேரிக்கு வண்டுகள் பாடுமடா

- காக்கா முட்டை

A Woman under the influence. எனக்கு மிகப்பிடித்த John Cassavetesன் படங்களில் ஒன்று. Cassevetes பற்றித் தெரியும், படங்கள் பார்த்ததுண்டு என்றாலும் படத்தின் டயலாக் அளவுக்கு எல்லாம் தெரியாது. அதனால் Savagesன் Silence Yourself ஆல்பமை கேட்டபொழுது, முதல் பாடல் - Shut upல் முதலில் சில டயலாக்கள் வரும். என்ன அது என்று தேடியபொழுது....Cassavetesன் “Opening Night” படத்தின் டயலாக். இயல்பாகவே ஒரு க்யுரியாஸிட்டியை கிளப்புமில்லையா.....பிறகு, ஆல்பமில் “Husbands” என்ற பாடல்(I woke up and I saw the face of a guy....I don't know who he was) மறுபடியும் பல்பை எரியவிட்டது.

மேலே சொன்ன விஷயத்திற்கு, கொஞ்சநேரம் முன்னர்தான் Fuckers பாடலைக் கேட்டு முடித்திருந்தேன். இந்தப் பதிவை இப்படித்தான் எழுத வேண்டுமென்ற mapபை இந்தப்பாடலே போட்டுக்கொடுத்தது. “Don’t let the fuckers get you down” போன்ற வார்த்தைகள் நம்மைப்போன்ற ஆட்களிடம் எப்பொழுதுமே ஒருவித - intriguing என்று சொல்வதை விட – alluringகான விளைவை ஏற்படுத்தும். அப்படி உற்சாகமாகி, இந்தப் பாடலை கூகுள் செய்தபொழுது கிடைத்த விஷயம் தான்: nolite tes bastardes carborundorum (don't let the bastards grind you down). இது எங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டது ? மார்கரெட் அட்வுட் எழுதிய - A Handmaid's Tale என்ற நாவலில் இருந்து. இது படமாகவும் வந்துள்ளது (படத்தில் இந்த விஷயம் இல்லை). The Tin drum எடுத்த Volker Schlondorff இயக்கத்தில். Never mind.

நாவலை படித்துக் கொ...ண்...டே...யிருக்கிறேன். அதனால் முழுமையாக அதுபற்றி கூற முடியவில்லை. ஆனால் நாவலில் இந்த லத்தீன் வாக்கியம் மிக முக்கியமானது. கிட்டத்தட்ட அந்த நாவலின் அடிப்படையே இந்த வாக்கியம் தான் என்று சொல்லலாம்.

அப்படியே ஜம்ப் கட் செய்து....Punk Rockக்கிற்கு வந்தால், Punkன் அடிப்படையும் இதேதான். Anti – establishment, Anti-authoritarianism, anarchy, free thoughts எல்லாம் கலந்தது. Don't let the _________ grind you down. _______ல் எதை வேண்டுமென்றாலும் நிரப்பிக் கொள்ளலாம். Punk இசையை புரிந்துகொள்ள இந்த “anti” மனநிலை ரொம்ப முக்கியம். மேலும், Punk ராக் என்பது மியுசிக் என்பதைத் தாண்டி, freedom/attitude...a form of expression(இசையே அதானே) என்பதாகத்தான் இருந்தது.

முழுக்கமுழுக்க சினிமா பாடல்கள் மட்டுமே இசை என்றாகிவிட்ட நம்மூர் சூழலில் இதுபோன்ற இசை வடிவமெல்லாம்....கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை தெரியவில்லை. உதராணத்திற்கு, இரண்டு பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். இருவரில் ஒருவர் தலித். பெண்ணாக இருவரும் சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் ஒன்றுபோலத்தான் இருக்குமா என்றால் நிச்சயம் இல்லை. இது நம் முன்னால் நடந்து கொண்டிருக்கும் விஷயம். சிரமப்பட்டு உதாரணத்தை தேடுவானேன். “லேடீஸ வேலைக்கு எடுத்தா...மாசத்துல ஒருநாள் - பீரியட்ஸ் டயத்துல எப்பிடியாவது லீவ் எடுத்துருவாங்க. எரிச்சலா வேல செய்வாங்க. இதெல்லாம் தேவையா. நாம கம்பனி ஆரம்பிச்சா..பசங்கள மட்டும் தான் வேலைக்கு எடுக்கணும்” என்று என்னிடம் சொன்ன ஆட்களும் உண்டு.  இதை பற்றியெல்லாம், பெயருக்காவது – சினிமாவில்/சினிமா பாடல்களில் வருகிறதா ?. சிலபல மாதங்கள் முன்பு, நீயா நானாவில் பெண்கள் – பாடல்கள் பற்றி ஒரு நிகழ்ச்சி வந்தது. எல்லா பெண்களும் நாலே நாலு வகையான emotionகளை குறிக்கும் பாடல்களைப்பற்றி மட்டுமே பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். வேறு உணர்வுநிலைகளை emulate செய்வதற்கான இசையெல்லாம் சுத்தமாக இங்கு இல்லவே இல்லை. இந்தவொரு காரணத்திற்காகவே சினிமா பாடல்கள் மீது வரவர எரிச்சல் அதிகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறது. 

ஒரு பக்கம் காதலைப் போற்றிப்பாட வேண்டியது; அந்தப்பக்கம் கழுத்தறுத்து தண்டவாளத்தில் போட வேண்டியது. ஒரு பக்கம் நதி, ஆறு, குளம், குட்டை, கக்கூஸ் என்று எல்லாவற்றிக்கும் பெண்கள் பெயரை வைக்க வேண்டியது; அந்தப் பக்கம் படுகேவலமாக பெண்களை “நடத்த” வேண்டியது. ஒரு பக்கம் மாடுகளுக்காக கண்ணீர் விடுவது, இன்னொரு பக்கம் ஆட்களைக் கொல்வது. ரியாலிட்டி என்று ஒன்று உண்டல்லவா...அதிலிருந்து வெகுதூரம் நம்மை தள்ளி வைத்திருப்பதையே மெயின்ஸ்ட்ரீம் ஊடகங்கள்/அவை போற்றும் மீடியம்கள் விரும்பும். தன்னைச் சுற்றி என்ன/ஏன்/எப்படி நடக்கிறது, யாரெல்லாம் எவ்வாறெல்லாம் நடத்தப்படுகிறார்கள் என்ற பிரக்ஞை உள்ள ஒரு ஆள், திரைப்படங்களை/பாடல்களை பொழுதுபோக்கு என்ற அளவில் மட்டும் வைத்துப் பார்ப்பதற்கும், பெருந்திரளான மக்கள் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது – என்று உணரவே முடியாமல்....இதில் மூழ்கிக் கிடப்பதற்கும் ஏகப்பட்ட வித்தியாசங்கள் உண்டுதானே. I always believe, அந்த “பிரக்ஞை”யை நோக்கி நம்மைத் தள்ளுவதே so-called art formகளின் வேலை. அது நமக்கு பிடிக்கலாம் பிடிக்காமல் போகலாம் என்பது வேறு. நிற்க: “so-called art formகளின் வேலை”. இந்த art formகள் என்னென்ன ? இதுதான் சிக்கல். தாதாயிஸத்தின் அடிப்படையும் இதுதான். Punk rockன் அடிப்படையும் இதுதான். Anti establishment. ராக் இசைக்கு மாற்றாக இன்னொரு ராக் இசை. Subculture...இன்னும் சரியாகச் சொல்வதென்றால் counter culture.

1) நம்மைச்சுற்றி ஏகப்பட்ட பிரச்சனைகள், நாம் யார் என்பதில் தொடங்கி...நமக்குள்ளேயே ஏகப்பட்ட பிரச்சனைகள். இந்த லட்சணத்தில் Psychedelic rock, Progressive rock எல்லாம் தேவையா

2) நானே பலமுறை நண்பர்களிடம், “நல்ல சிஸ்டமில் கேளுங்கள்” என்று சொல்வது வழக்கம். நல்ல சிஸ்டமை நோக்கி போகப்போக காசு செலவழித்தேயாக கட்டாயம் உண்டு. எங்கு வருகிறேன் என்று புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். தவிர, 7 – 10 நிமிட இசை, ஆர்கெஸ்ட்ரேஷேன், பிரம்மாண்டமான மியூசிக் ப்ரோடக்சன்(Pink Flyod)...நம்மைப் பாதிக்கும் விஷயங்களைப்பற்றி சொல்வதற்கு இத்தனை அலப்பறை தேவையா ? 

பல புகழ்பெற்ற Punk பாடல்களைக் கவனித்தால், 3 – 4 நிமிடங்களுக்கு மேல் அவை இருக்காது. இசை, கேட்க “ஏதுவாக” இருக்காது. ரெண்டு – மூன்று இசைக்கருவிகளுக்கு மேல் இருக்காது. கொரில்லா தாக்குதல் பாணியிலான வார்த்தைகள்.....இசை அமைப்பு. பலருக்கும் Punk rock இசை பிடிக்காமல் போகக்காரணம் அதன் “எரிச்சல்” படுத்தும் இசை தான். ஆனால் வார்த்தைகள்/vent out தான் முக்கியமேயன்றி இசையில்லை என்றுதான் ஆரம்பகால Punk இருந்தது. இதுவொரு பக்கம் இருக்க.....திருநங்கைகளைக் கண்டால் எரிச்சல், மாட்டுக் கறி தின்பவர்களைக் கண்டால் எரிச்சல், சேரிப்பகுதிகளைக் கண்டால் எரிச்சல், ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களைக் கண்டால் எரிச்சல் என்று நாம் எவ்வளவு பேரைப்பார்த்து எரிச்சல்/அசூயை அடைகிறோம். இவர்களைப் போன்ற ஆட்களுக்கு எல்லாம் ஏற்கனவே விலக்கி வைக்கப்பட்ட இசையாக இருந்த Punk rock அடைக்கலம் தரலாயிற்று. கிடார் வாசிக்கத் தெரியாது; வேறு இசைக் கருவிகளும் தெரியாது; ஆனால் வெளிப்படுத்த ஏராளமான அனுபவங்கள் உண்டு, காயங்கள் உண்டு, கோபம் உண்டு. இவர்களை மிகஇயல்பாகவே Punk rock தன்வசப்படுத்தியது.

குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய மற்றொரு விஷயம்...Punk attitude. அது பலகாலம்தொட்டே கலைஞர்களிடம் உண்டு. மொஸார்டிடம் இல்லாத Punkதனமா. உதாரணமாக, Nina Simone. அவரின் மிகமுக்கியமான பாடல்களில் ஒன்று “Goddamn Mississipi”. நாலு கறுப்பின குழந்தைகளின் படுகொலையை எதிர்த்து, ஒருமணி நேரத்தில் அவர் இயற்றிய பாடல். Just look at her....எதிர்க்க உட்காந்திருக்கும் பெரும்பாலானோர் வெள்ளையர்கள். ஆனால் அவரது attitudeயைப் பாருங்கள். அதேபோன்று தான் “Sinner man” பாடலிலும் அவரது attiudeயைப் பாருங்கள். தனது வேர் எது என்பதில் அவர் தெளிவாக இருந்தார். அதன் வெளிப்பாடுதான் அந்த ஆப்பரிக்க நடனம்.

அதேயளவிற்கு எனக்குப்பிடித்த இன்னொரு பெண், Patti Smith. அவருக்கு இன்னொரு பெயரும் உண்டு. “Godmother of Punk”. Gloria பாடலை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோமே. What an epic opening.....” Jesus died for somebody's sins but not mine”. 

அதுபோலவே......Rock n Roll Nigger

Baby was a black sheep, baby was a whore

Jimi Hendrix was a nigger

Jesus Christ and grandma, too...

Jackson Pollock was a nigger 

(ஆனால் அதே Patti Smith இப்பொழுது வாடிகன் எல்லாம் சென்று பாடிக்கொண்டிருக்கிறார்).

Attitude பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம் அல்லவா......இரண்டு இடைச்சொருகல்கள்.

• Persepolis. நாவல் -> திரைப்படம். எழுதியவரே இயக்கிய அனிமேஷன் படம். இந்த முழு sequenceம் ரகளையானது. Jachael Mickson

• இந்த டாகுமெண்டரி. எப்படி மாட்டுக்கறி என்பது வெறும் உணவு மட்டுமில்லையோ...அதுபோன்றே சைக்கிள் என்பது, வெறும் சைக்கிள் மட்டுமல்ல

திரும்ப “ I always believe, அந்த “பிரக்ஞை”யை நோக்கி நம்மைத் தள்ளுவதே so-called art formகளின் வேலை “ என்ற இடத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறேன். இந்த “தள்ளுதல்” – ரெண்டு வகையானதாக இருக்கலாம். பிரச்சாரம் அல்லது நமக்கு யோசிக்க ஒரு வெளியை ஏற்படுத்தி, தன்போக்கில் விஷயங்களை உள்வாங்க விடுவது (இதுதான் எனக்கு பிடித்தமான/நம்பும் ஒரு path. ஜென்னின் அடிப்படைகளில் ஒன்று). 

70களின் மத்தியில் ஆரம்பித்த Punk rock, உக்கிரமான நேரடி பிரச்சாரத்தன்மை வாய்ந்ததாக இருந்தது (1 & 2 – நினைவுபடுத்திக் கொள்ளவும்). ஆனால் எல்லா விஷயங்களும் மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது தானே. Punk ராக் என்பதே vent out வகையிலான இசை என்றான பிறகு, நேரடியான பிரச்சாரத்தைத் தாண்டி...தங்களுக்கு ஏதுவான மொழியில் வெளிப்படுத்தலாயினர். Neo – punk, Post punk revival, Pop punk போன்ற genreகளும் உருவாகலாயின. ஆனால் இதுபோன்ற genreகளில் ஒரு நளினம் வந்து ஒட்டிக் கொண்டது......ஆரம்பகால punk rock வெறுத்தே அதே நளினம். இதன் காரணமாகவே puristகள் Savages போன்ற குழுக்களை punk என்று ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. எனக்கதில் உடன்பாடில்லை. ஏன் என்று சில பத்திகள் தாண்டி சொல்கிறேன்.

70களில் Sex Pistols, The Clash, Dead Kennedys இவர்களைக் காட்டிலும் எனக்கு அதிகம் பிடித்த The Ramones என்று பல குழுக்களும் வீரியத்துடன் Punk இசையை முன்னெடுத்துச் சென்றாலும் – வழக்கம்போல் – ஆண்களின் இசையாகவே Punk இசை பார்க்கப்பட்டது. ஆண்களைக் காட்டிலும் பெண்களுக்கு மிகநெருக்கமானதாகவும் தேவையானதாகவும் இருந்து Punkல், Siouxsie and the Banshees, The Runaways (இவர்கள் கதை படமாகவும் வந்துள்ளது), Joan Jett (தெறி பாட்டு இது) என்று ஒருசில குழுக்களும்/பெண்களும் மட்டுமே பெரிய அளவில் வெளியே தெரியத்தொடங்கினர். 

90களின் ஆரம்பத்தில் தான் படுவீரியத்துடன் ஒரு இயக்கம் (என்று தான் சொல்ல வேண்டும்) தொடங்கப்பட்டது. கோதார்த் – த்ரூஃபா – எரிக் ரோமர் போன்றவர்களால் எப்பிடி French new wave தொடங்கப்பட்டதோ...அதுபோலவே சமூகத்தை விட.....ராக் இசையுலகதிற்குள்ளேயே பெண்கள்/மாற்று பாலினத்தவர்கள் எவ்வாறு மோசமாக நடத்தப்படுகிறார்கள் என்ற கோபத்தில் தொடங்கப்பட்டது தான் Riot grrrl. நான் இதைப்பற்றி விவரிப்பதை விட....அவர்களது Manifestoவே போதும். 

Riot grrrl என்பது தனிக்குழு கிடையாது. அதுவொரு movement. அவ்வளவே. இந்த movementன் முக்கிய இசைக்குழுக்கள் பற்றிய அட்டகாச கட்டுரை இது. Riot grrrl: 10 of the best (வெள்ளையின பெண்களுக்கு மட்டுமே இந்த அமைப்பு முன்னுரிமை கொடுக்கிறது, நிறவெறியும் உண்டு என்ற குற்றச்சாட்டும் உண்டு. Again...இரண்டு பெண்கள்...ஒருவர் தலித்)

ஆமாம்.....Bikini, Pussy, Slut போன்ற பெயர்கள் ஏன் பல குழுக்களின் பெயராக உள்ளது ? 

நேரடி பிரச்சாரத்தன்மை....இந்தப் பாடலைக் கேளுங்கள். One of the most kick-ass songs i've ever heard.

எழுத்தாளர்களை சுலபமாக கிண்டல் செய்து விடலாம்; நடிகர்ளை....விளையாட்டு வீரர்களை..... ஆனால் நம்மால் கைவைக்க முடியாத ஒரு வர்க்கம் உண்டு. அதிகாரவர்க்கம். கிண்டல், நக்கலை எல்லாம் தாண்டி...அவர்களது அடிமடியிலேயே கைவைத்தால்....அதுவும் ரஷ்யா போன்ற நாட்டில். Pussy Riot செய்தது அதைத்தான். என்னவொரு கொழுப்பிருந்தால் விளாதிமிர் புடினை எதிர்த்தே பாடல் பாடுவார்கள். அதுவும் ஒன்றல்ல....ரெண்டல்ல....இதுவரை ஏகப்பட்ட பாடல்களை புடினுக்கு எதிராகவும் ரஷ்யாவின் அதிகாரவர்கத்தின் நடவைக்கைகளுக்கு எதிராகவும் தொடர்ந்து செய்து வருகிறார்கள். இதற்காக இந்தக்குழுவின் சில மெம்பர்கள் இரண்டு ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்ததும் நடந்தது. கடுமையான அதிர்வலைகளை கிளப்பிய அவர்களது பாடல் தான் இது. ரஷ்யாவின் புகழ்பெற்ற சர்ச்களில் ஒன்றில் நுழைந்து ஒரு Punk பாடலை இயற்ற முயன்றனர் (முழு பாடலையும் வேறொரு சர்ச்சில் எடுத்தனர்)

Pussy Riot பற்றி நல்லதொரு டாகுமென்டரி உண்டு, ஆர்வமிருப்பின் பார்க்கவும்

Noise Punk – அதற்கு மிகச்சரியான உதாரணம்...இந்தப் பாடல்.

சரி...இப்பொழுது Savagesக்கு வருவோம். Jehnny Bethன் இந்த பேட்டி (?).... stole my words என்று சொல்வோமே...அப்படியே இருந்தது. Pessimism – Optimism, துக்கம் – மகிழ்ச்சி இதிலெல்லாம் எனக்கு பெரிய நம்பிக்கை. எல்லாமே state of mind தானே. எதாவது விரும்பத்தகாத நிகழ்வு நடந்தால்..சோகமான மனநிலைக்கு நம்மை அது தள்ளினாலும் அதையும் ஒரு கை பார்த்துவிட்டு சரி, அடுத்து என்ன என்று போய்கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். அதை விடுங்கள்.

Jehnny Beth போன்றே Savages குழுவின் மற்றொரு மெம்பரின் பேட்டியையும் படிக்க நேர்ந்தது. அதில் அவர் சொல்லியிருந்த விஷயத்தை சுருங்கச் சொல்வதென்றால், “மியூசிக் ஒரு vehicle தான். உள்ளே நாம் யார் என்பது தான் மேட்டர்”. That is what punk is all about.

போன மாதம் கோர்ட் படத்தைப் பார்த்தவுடன் எழுத ஆரம்பித்த பதிவு. சோம்பேறித்தனம் காரணமாக அப்படியே போட்டுவிட்டு வேறு வேலையைப் பார்க்க போய்விட்டேன். போன வாரம் சென்னை கார்ப்பரேஷன் வெப்சைட் கண்ணில்பட, கோர்ட் படத்தை பற்றி பெரிதாக எதுவும் எழுதத் தோன்றவில்லை. இதுமாதிரி லிங்க்கை சிலபல வருடங்கள் முன்பு பாத்திருந்தால், அதீத உணர்ச்சிவசப்பட்டு ஒரு போஸ்ட் எழுதியிருப்பேன். ஏற்கனவே அப்படி ஒன்று எழுதியும் இருக்கிறேன். ஆனால் இந்தமுறை இது பழகிவிட்டது. நீங்களும் பெரிதாக ஜெர்காக மாட்டீர்கள் என்று தெரியும். தினமும் இதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே தானே இருக்கிறோம். ஆமென்.... வாழ்க பாரதம்.

1996. மாதம், தேதி எல்லாம் நினைவில்லை. இந்தியா விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு மேட்ச். அவ்வளவுதான் ஞாபகம். நாங்கள் இருந்தது flat சிஸ்டத்தில். எங்கள் வீட்டின் பக்கத்து வீட்டுக்கு, ரயில்வேயில் வேலை பார்த்து ரிட்டையரான 60+ ஆள் - அவர் மனைவி - அவர்கள் மகன், குடிவந்து சிலபல மாதங்களே இருக்கும். எங்கள் வீட்டு டிவியில்  ஏதோ பிரச்சனை என்று அவர்கள் வீட்டில்தான், பத்தியின் முதல் வரியில் சொல்ல ஆரம்பித்த மேட்ச்சை பார்க்க நேர்ந்தது. அந்தகால வெஸ்ட் இண்டிஸ் - இந்திய வீரர்கள் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்த பெரியவர்... திடீரென்று ஒரு இந்திய வீரர் ஆட வந்ததும்... படுடென்ஷனாக பேச ஆரம்பித்தார். "இவுங்கள எல்லாம் உள்ள வுட்டுதான் டீம் நாசமா போச்சு" என்று ஆரம்பித்து டீம் - > கிரிக்கெட் -> சமூக காமென்ட்ரி என்று வேறுவேறு ரூட்டில் என்னென்னமோ கடுமையாக புலம்ப ஆரம்பித்தார். எந்தளவிற்கு பேசியிருந்தால்... கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகள் கழித்துக்கூட  என்னால் அதை ஞாபகம் வைத்துக்கூற முடிகிறதென்று பாருங்கள்.

அந்த வீரர் - வினோத் காம்ப்ளி

Court - அப்படியே மனதை நெகிழச்செய்து, ஒரேநாளில் நமது அறிவுக்கண்ணை திறக்கும் படமா...என்றால் நிச்சயம் இல்லை. அதன் நோக்கமும் அதில்லை. இந்திய சினிமாவை தலைகீழாக புரட்டிப்போடப் போகும் படமா என்றால் அதுவும் இல்லை. இதுவொரு மிக எளிமையாக, அலட்டிக்கொள்ளாமல் நமது சிஸ்டத்தை ஆவணப்படுத்த முயன்றிருக்கும் படம். Passive observerராக நம்மை இருக்க வைக்கும் படம். தினமும் அப்படித்தானே இருந்துகொண்டிருக்கிறோம். வதவதவென்று கருத்து மழை பொழிந்து தள்ளுவதைவிட, passivenessல் தான் தெளிவு பிறக்கும் என்பது என் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை (ஜென்னின் அடிப்படையும் இதுவே). Mass psychology (மராட்டிய நாடகம் முடிந்து – கேமரா staticகாக – படுகிளர்ச்சியாக கைதட்டிக்கொண்டிருக்கும் ஆட்களை காமிக்கும் காட்சியை ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்), Judicial absurdity, Bureaucracy என்று இந்தியா இன்று சந்திக்கும் பலமுக்கிய – வெளியே பரவலாக தெரியாவிட்டாலும் – இருப்பே தெரியாமல், மக்களின் தலையெழுத்தை நிர்ணயிக்கும் விஷயங்களை படுயதார்த்தமாக காட்டியுள்ள படம். மேலிருக்கும் நான்கு வாக்கியங்கள் படத்தைப் பற்றி வித்தியாசமாக எழுத வேண்டுமே என்று வலிந்து திணித்த வார்த்தைகள் அல்ல. சத்தியமான உண்மை.

Jiten Marandi – The Fate ofan Openly Political Cultural Activist

கொஞ்சம் சுதாரிப்பாக இருந்திருக்காவிட்டால்...இந்தாள் இந்நேரம் உயிரோடு இருந்திருக்க மாட்டார். அந்த லின்க்கைப் படித்துப்பாருங்கள். மீடியாக்கள் எந்தளவிற்கு ஆதிக்கம் செலுத்த முடியும் என்பதற்கான சிறு எடுத்துக்காட்டு. “தூக்கு தண்டனை” மாதிரியான விஷயங்களில் எல்லாம் உணர்ச்சிபிழம்புகளாக பல பத்திரிக்கைகளும்/செய்தித்தாள்களும் கட்டுரை எழுதி வருவது ஞாபகம் வந்து தொலைக்கிறது.

கோர்ட் படத்தை பார்க்கும் முன்னர் அதன் இயக்குனரின் கலந்துரையாடல் ஒன்றைக் காண நேரந்தது. அவருக்கு இருக்கும் தெளிவு மிகுந்த சந்தோசத்தைக் கொடுத்தது. அந்த கலந்துரையாடலில் தான் (இங்கே பார்க்கலாம்) மேற்சொன்ன ஜிதன் மராண்டி பற்றி தெரிய வந்தது. அதோடு மட்டுமில்லாமல், தன்னை பாதித்த Krzysztof Kieślowskiன் குறும்படம் ஒன்றைப் பற்றியும் குறிப்பிட்டார். இது கீஸ்லோவ்ஸ்கி திரைத்துறை மாணவனாக இருக்கும்போது எடுத்த படம். இந்தப் படத்தை பார்த்தபொழுது, நமது ரிஜெஸ்ட்ர் ஆஃபிஸ்களிலும் ட்ரஷரிகளிலும் தாலுகா அலுவலங்களிலும் ஒளிந்திருந்து எடுத்ததைப்போல..சத்தியமாக உணர்ந்தேன் (அரசு அலுவலங்களில் எனக்கு ஏகப்பட்ட அனுபவம் உண்டு. ஆனால்  கதவின் அந்தப்பக்கத்தில் நின்றபடி. அதைபற்றி பதிவின் கடைசியில் சொல்கிறேன்). அவர் 1966 எடுத்த படம் கிட்டத்தட்ட 50 ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு 27 வயது ஆளை பாதித்திருக்கிறது என்றால்.....கீஸ்லோவ்ஸ்கிக்கு – ஜீனியஸ் என்ற பெயரெல்லாம் சும்மா வந்துவிடவில்லை. (http://bombmagazine.org/article/7129714/chaitanya-tamhane) 

ஓ...சொல்ல வந்து மறந்தே போனேன். கோர்ட் படத்தில் வரும் "குற்றவாளியின்" பெயர் - நாராயன் காம்ப்ளே.

அரசும் அதிகாரவர்க்கமும் எடுக்கும் ஒரு முடிவு, போடப்படும் ஒரு கையெழுத்து: ஒருவரை தூக்கில் ஏற்றும்; ஒருவரை விடுவிக்கும்; ஒரு பக்கம்  திருநங்கைகளுக்கு சமஉரிமை உண்டு என்று அறிவிக்கும்; மறுபக்கம் விவசாயிகளின் நிலங்களைப் பிடுங்கும்; இன்னும் போபால் விஷவாயு கொடுமைக்கே சரியான நிவாரணம் கிடைக்காத நிலையில் புதிய அணுஉலைகளை திறக்கச் சொல்லும்; தனி மனிதனாக இதுபற்றியெல்லாம் நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், குறைந்தபட்சம் சுற்றி நடப்பவைகள் குறித்த  பிரக்ஞையுடன் இருக்கலாம். அந்த உரிமையை யாரும் நம்மிடம் இருந்து பிடுங்க முடியாதுதானே. நடுவில் நம்மை திசை திருப்ப லெக்கிங்ஸ்  குறித்த கட்டுரைகள் வரும்; மாட்டுக் கறி தடை என்று வரும்; ஒவ்வொரு வெள்ளியும் ஒரு படம் ரிலீஸ் ஆகும்; Facebookல் நம்மை unfriend செய்துவிட்டார்கள் என்ற சீற்றத்தில் நாம் இருக்கக் கூடும் X இதற்கு அப்படியே அந்தப் பக்கத்தில் அதிகார வர்க்கத்தால் பல முக்கிய முடிவெடுக்கள் எடுக்கப்படும். அம்முடிவுகள் நம்மை நேரடியாக பாதிக்கதாவரை......."குமுதம் போன்ற சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பத்திரிக்கையிடம் இருந்து...."  

July 2015:

நெக்குருகி நிற்க நேர்ந்தது. ஷஷி தரூரின் இந்தப் பேச்சைக் கேட்டு. அதை சிலாகித்து நண்பர்கள் சோஷியல் தளங்களில் எழுதிய கட்டுரைகளை படிக்க நேர்ந்தபொழுது.....கிட்டத்தட்ட அழுதேவிட்டேன். நீங்களும் படித்துப்பாருங்கள்.

Barve Committee (1955) -  Malkani Committee (1957) - X Committee - Y Committee - Z Committee இப்படி பல கமிட்டிக்கள் இதுவரை அமைக்கப்பட்டுள்ளன...மனித கழிவுகளை மனிதனே அகற்றுவது பற்றி. "வேண்டிய வசதிகள் செஞ்சு குடுத்து....இந்த வேல பாக்கச் சொல்லுங்க" என்பதில் ஆரம்பித்து வேறுவேறு வகையான பரிந்துரைகளை இந்தக் கமிட்டிகள் வழங்கியுள்ளது. 

இந்த விஷயத்தில் முக்கிய மாற்றம் (குறைந்தபட்சம் சட்ட அளவில்) நடந்தது Employment of Manual Scavengers and Construction of Dry Latrines (Prohibition) Act, 1993 அறிவிக்கப்பட்ட போதுதான். இதன்படி இப்படி கழிவுகளை அகற்ற ஆட்களை அமர்த்தும் நிறுவனங்கள்/ஆட்கள் மீது சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்க முடியும் - ஒரு வருடம் ஜெயில்/2000. Rs அபராதம். ஆச்சா...இனி 2012ற்கு வருவோம்.

இதுவரை இருக்கும் சட்டங்களால் பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்று கூறி "The Prohibition of Employment as Manual Scavengers and their Rehabilitation Bill, 2012" என்ற மற்றொரு சட்டத்தை பாய்ச்சுகிறார்கள். நேரமிருப்பவர்கள் இந்த சட்டத்தைப் பற்றி படித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் எனக்கு ஒன்று புரியவில்லை. நேரடியாக "இது சட்டபடி குற்றம்" என்று சொல்லித் தொலைய வேண்டியது தானே. கிட்டத்தட்ட 16 பக்கம். தேவையேயில்லாத விவரணைகள், வார்த்தை ஜோடிப்புகள். எல்லோருக்கும் புரியும்படி ரெண்டு பக்கத்தில் அடக்கி எழுத முடியாதா என்ன ?

ஆனால், மேலே பார்த்த அனைத்து சட்டங்களும் - ஒரு விஷயத்தை (ஒப்புக்காகவாவது) முன்வைத்தன. "மனிதக் கழிவுகளை/சாக்கடைகளை அகற்றும் பணியில், தகுந்த பாதுகாப்பின்றி ஆட்களை வேலைக்கு வைப்பது தண்டனைக்குரிய குற்றமாகும்"

சென்னை - எனது Phd ஆய்வுக்குரிய பகுதி அதுதான் என்பதால், சென்னையின் கட்டிடங்கள் பற்றி எப்படியெல்லாம்/எப்போதெல்லாம் data திரட்ட முடியுமோ அப்பொழுதெல்லாம் data திரட்டுவது வழக்கமாகவே போய்விட்டது. அப்படி போன வாரம் Chennai Corporation Websiteக்கு சென்றபோது, உண்மையாகவே இது பெரிய அதிர்ச்சியையும்...இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்றும் புரியாத நிலையும் ஏற்படுத்தியது. இப்பொழுது வரை இதன் நோக்கம் என்ன என்று தெரியவில்லை. முதல் பக்கம்...வெப்சைட்ன் முதல் பக்கமே அதுதான். அதில் இப்படியொரு லிங்க். 

நிறைய பேர் இந்த வாதத்தை (?) முன்வைத்து கேட்டிருக்கிறேன். "ஏன் இந்த மக்கள் வேலை செய்ய போக வேண்டும் ? முடியாது என்று சொல்ல வேண்டியது தானே...". விடை இந்த pdfல் இருக்கிறது. அடடா....எவ்வளவு அக்கறையுடன் மொபைல் நம்பர் முதற்கொண்டு துல்லியமாக கொடுத்திருக்கிறார்கள். இந்த லிஸ்டை பார்த்தால் சில patternகள் துல்லியமாகப் புரியும். ஒரே வீட்டில் இருந்து நான்கு பேர் கூட இதே வேலையைச் செய்வதைப் பார்க்கலாம். அதே முதல் பக்கத்தில் சுகாதார நிலையங்கள் குறித்தோ, ஹாஸ்பிடல் குறித்தோ ஏதாவது தகவல் இருக்கிறதா என்று பார்த்தால்...ம்ஹும். (சில டீடைல்களை நானும் பொதுவில் போட ஒப்பவில்லை. அதனால் erase செய்துள்ளேன்).

எனக்கு சென்னை கார்ப்பரேஷனிடம் மூன்றே மூன்று கேள்விகள் உள்ளன.

1)  மனித கழிவுகளை அகற்றும்  பணியாளர்களின் விபரப் பட்டியல் என்றே போட்டிருக்கிறது. எப்பிடி அகற்றுகிறார்கள் ? எவ்வாறு அகற்றுகிறார்கள் ?

2) இந்த pdfன் அவசியம்/பயன் என்ன ?

3) 2012 சட்டத்தின் வரைவுகளுக்கு உட்படாமல் இவ்வேலைகளை நீங்கள் வாங்கிக் கொண்டிருந்தால், (மனசாட்சியை விடுங்கள்) அது சட்டபடி குற்றம் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா? தெரியாதா ?

திராவிட கட்சிகள், காங்கிரஸ், பிஜேபி, தமிழ் தேசியம், ஆண்ட பரம்பரை கட்சிகள், ஆளப் போகும் பரம்பரை கட்சிகள்....இன்னும் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்களோ அவர்களது தேர்தல் அறிக்கையில் இதுவரை "மனித கழிவுகளை மனிதனே அகற்றுவது " குறித்து என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள் ? சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று நான் சொல்வது தேர்தல் அறிக்கையைத் தாண்டி - அடிப்படை கட்டமைப்பை எவ்வாறு செயலாக்கப்  போகிறோம் என்ற தெளிவு கொஞ்சமாவது உண்டா ? பொதுக் கழிப்பிடங்களை கட்டுவோம் என்று சொன்னால் மட்டும் போதுமா ? எவ்வாறு... அதைவிட முக்கியமாக யார் அதை பராமரிப்பது என்பது பற்றியெல்லாம் இவர்களது பார்வை என்ன ? திடக்கழிவு மேலாண்மை என்பதெல்லாம் மொத்தமாக ஒரே இடத்தில குப்பையைக் குவித்து வைத்து எரிப்பதுதானா ? 

கிழட்டுப் பயல் மாதிரி ஒரே விஷயத்தை திரும்பத்திரும்ப சொல்லி சொல்லி போர் அடிக்கிறது. மிகமிக அடிப்படை வசதிகளான...."காலையில எந்திருச்சா கக்கா போகும்..அத கழுவ தண்ணி வேணும் (அ) வேற எதாவது வேணும்..." போன்றவைகள் குறித்து என்றைக்கு சீரியசாக செயல் படுகிறோமோ அன்று தான்..Developing country என்றாவது சொல்லிக் கொள்ளும் தகுதி நமக்குண்டு. கோர்ட் படத்தில், நாராயன் காம்ப்ளே உட்பட பல பிரதான கதாபாத்திரங்களும் மராட்டியர்களே. ஜாதி மட்டும் வேறு. அந்த pdfல் இருக்கும் அநேகரும் தமிழரே. ஜாதி என்னவாக இருக்கும் ? இவர்களுக்கு தமிழ் தேசியத்திலாவது இடமுண்டா ? 

இங்கே செய்யப்படும் அரசியல் எல்லாமே பெரிதும் உணர்ச்சி நிலை சார்ந்தே இருந்துவருகிறது. Social structure சார்ந்த அரசியலுக்கெல்லாம்  இங்கு வழியுண்டா என்று தெரியவில்லை. எங்கு சுற்றினாலும் கடைசியில் ஊழல் (உங்கள் ஆட்சியில் ஊழல் - போன ஆட்சியை விடவா - அதற்கு முன்னால்  இருந்ததை விடவா - அதற்கு முன்னாடி நீங்கள்  என்ன செய்தீர்கள் என்று தெரியாதா...) - தமிழ்/திராவிடம் - தமிழர்கள்...இந்த பாய்ன்ட்களில் வந்துதான் இவர்கள் அரசியல் நிற்கும். நீங்கள் என்ன காரணம் வேண்டுமென்றாலும் சொல்லலாம்...இந்த ஆட்சியில் இந்தச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது என்று  புள்ளி விவரங்கள் தரலாம். அந்த pdfயையே என் கேள்வியாகத் தருகிறேன். இதற்கு தகுந்த விளக்கம் கொடுக்க முடிந்தால், என் கருத்தை மாற்றிக் கொள்கிறேன். Word..

அரசு அலுவலகங்களில் பரிச்சயம் உண்டென்று முன்னாடி சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா. என் அப்பா, துணை ஆட்சியராக இருந்து ரிட்டையர் ஆனவர். என் இரண்டு தாத்தாக்களும் (அம்மா + அப்பா) தாசில்தாராக இருந்தவர்கள் (களில் எல்லாம் தாசில்தார் என்பது மிகப்பெரும் பதவி). என் அப்பாவின் தாத்தா, ப்ரிட்டிஷ் + போஸ்ட் - ப்ரிட்டிஷ் காலத்தில் கோர்ட்டில்  துபாஷியாக(மொழிபெயர்ப்பாளராக) இருந்தவர். என் அப்பா துணை தாசில்தாராக இருந்து - துணை ஆட்சியராக இருந்தது வரையில் எல்லாவித அரசு அலுவலகங்களுக்கும் போயிருக்கிறேன். இந்த அரசாங்க அலுவலகங்கள் குறித்தெல்லாம் என்றுமே ஒரு அசூயை கலந்த fascination எனக்குண்டு. இப்படி சிறு வயதில் என் அப்பாவுடன் ஒட்டிக் கொண்டு ஓடியதில் ஏகப்பட்ட விஷயங்களும் மறக்க முடியாத பல நிகழ்சிகளும் இன்றும் என் நினைவில் இருக்கின்றன.

ஆனால் இந்தப் பையனுக்கு என்னைப்போல் அப்பாவுடன் சுற்றியவைகளில் சில, நினைவில் நிற்காமல், அடியோடு மறந்து போனால் நல்லது என்று நினைக்கிறேன். சின்னப் பையன் என்பதால் பெரிதாக எதுவும் இவனுக்குத் தெரியவில்லை (இந்த வீடியோ எடுத்தது 2012ல். இந்நேரம் வளந்திருப்பான்). ஸ்ரீலாங்கா, சிரியாவில் - கொத்து கொத்தாக நடந்ததை....நாம் தவணை முறையில் வேறுவிதமாக செய்து கொண்டிருக்கிறோம்.

Must Read:
1) In Modi's Swachh Bharat, manual scavenging is now a career option

I used to smoke weed and I don’t even smoke weed anymore. Because, it’s like… the world’s intense enough as it is.

- Kevin Parker

சரக்கு, லாகிரி வஸ்துகள் எல்லாம் குப்பைகள் என்று நான் உறுதியாக நம்ப பல காரணங்கள் இருந்தாலும், மிக எளிமையான அடிப்படைக் காரணம் - World itself is so gloriously intense & trippy. சுற்றி இருக்கும் பல விஷயங்கள் வெளிப்படுத்தும் உக்கிரத்தையும் பரிமாணங்களையும் உணர்ந்துகொள்ளவே ஆயுள் போதாது. அதைத்தாண்டி இதெல்லாம் என்ன செய்துவிடப் போகிறதென்ற இறுமாப்பு தான். பைக் ரைடில் தொடங்கி வீட்டுக் காய்கறித் தோட்டம் வரை.... Pleasure of doing things தரும் போதைக்கு அருகில் வேறெதுவும் வர முடியாது. என் அகராதியில் இதற்கு “Feynman’s state of mind” என்று பெயர்.

எதற்கு இந்தப் பேச்சை எடுத்தேன் என்றால், சினிமா பாடல்கள் தொடாத தளங்கள், உணர்வு நிலைகள் வெண்முரசின் பக்கங்களை விட அதிகம். நமக்கான வெளி – அதற்கான இசை என்பதெல்லாம் இங்கு மிகமிகக் குறைவு (ப்ளீஸ்....இந்த so called காதல் பாடல்களை எல்லாம் உதாரணம் சொல்லி கடுப்பேத்தாதீர்கள்). உதா: படு உக்கிரமான anti establishment மனநிலையில் இருக்கிறேன். எனக்கு அந்த மனநிலையின் sonic interpretationனாக ஒரு இசை தேவை. அப்படியான சினிமா பாடல் ஏதாவது இருக்கிறதா ?. நிஜமாகவே தெரிந்துகொள்ளத்தான் கேட்கிறேன். எனக்கு ஒன்றும் ஞாபகம் வரவில்லை. Pleasure of doing things, விட்டேத்தி, உக்கிரம், வன்மம், trippiness, அமானுஷ்யம், வெறுப்பு போன்ற மனநிலைகளை எல்லாம் சினிமா பாடல்கள் வெளிப்படுத்துமா என்பது கேள்வியே (Of course, இது ஒவ்வொருவரின் தனிப்பட்ட விருப்பு/வெறுப்பு என்ற டிஸ்கியைச் சேர்த்துக்கொள்ளவும்). சிலருக்கு “ஊரு சனம் தூங்கிருச்சு...ஊத காத்தும் அடிச்சிருச்சு” என்பதே Psychedelicகாகத் தோன்றலாம். சினிமா பாடல்களை எல்லாம் தற்போது கேட்க வேண்டும் என்ற நினைப்பே வருவதில்லை. பாடல்களில் இருக்கும் Phoniness மிகுந்த எரிச்சலையும் ஆயாசத்தையும் தருகிறது. படங்களை வைத்துதான் பாடல்கள் எனும்போது.... இது நிகழக்கூடியது தான் என்று புரிகிறது(ஆனாலும்....).

60களில், இங்கலாந்து – அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றங்கள் – Punk, Hippie, Beat கல்ச்சர் – போர்கள் – ரவி ஷங்கர் போன்ற இந்திய இசையாளுமைகளின்/இந்திய நரம்புக் கருவிகளின் பிரபலம் – Free love/Sex போன்றவைகள் பற்றிய பார்வைகள் – பல சமூக அழுத்தங்கள் காரணமாக பலரும் LSD, Mushroom, MDMA போன்ற போதை வஸ்துக்கள் பக்கம் ஒதுங்க ஆரம்பித்தனர். இதுவரை அனுபவித்திராத உணர்வுவெளி......மி...த...ப்...ப...து போன்ற feeling. இது மெல்ல மெல்ல அந்த காலகட்டத்தின் பலவகை இசையிலும் எதிரொலிக்கத் தொடங்கியது. LSDயை அடித்த பின் ஒரு அமானுஷ்ய வெளியில் மிதக்கிறோமே....அதே உணர்வை நமது இசையிலும் கொண்டு வந்தால் ? வந்தார்கள்.

Folk இசை முதல் ராக் இசை வரை அனைத்திலும் இதன் தாக்கம் ஆரம்பிக்கத் தொடங்கியது. அதிகம் விளக்க முற்படாமல், சில பாடல்களின் டைட்டில்களையே எடுத்துக்கொள்வோமே.. Lucy in the Sky with Diamonds (The Beatles), White Rabbit (Jefferson Airplane), Journey to the Center of the Mind (Amboy Dukes), Interstellar Overdrive (Pink Floyd). உதாரணங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். 60களின் இசை பற்றியும், அதில் Psychedelic Rock பற்றியும் குறைந்தது பத்து பதிவாவது எழுதியாக வேண்டும். (என் அம்மா லார்ட் முருகன் பக்தை. “உனக்கு முருகன் மாதிரி....எனக்கு இவன்” என்று Psychedelic eraவைச் சேர்ந்த ஒரு ஆளை நான் சொல்வதுண்டு. அதுபோலவே, விடலை Beatlesசை விட Psychedelic Beatles தான் எனக்கும் அவ்வளவு பிடிக்கும். Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band தான் அன்றும் – இன்றும் – என்றும் எனது திருவாசகம்). ஏகத்துக்கும் இருக்கிறது எழுத. இன்னொருநாள் சாவகாசமாக பேசுவோம்).

Psychedelic rockன் அடிப்படைகளாக இரண்டு விஷயங்களைக் கூறலாம். 1) இதுவரை உணர்ந்திராத அனுபவங்களை பெறுவது 2) அவ்வாறான உணர்வு நிலையை நீட்டிப்பது. ஜாஸ் இசையின் சாரத்தை பயன்படுத்துவது, இந்திய/ஆசிய இசைக் கருவிகளைப் பயன்படுத்துவது, Flanging/Phase shifting (என் favorite), Pitch Shifting/Delay போன்ற நுணுக்கங்களை உபயோகிப்பது என்று பல வித்தைகளின் மூலம் ஒரு இசைக்கோர்ப்புக்கு Psychedelic தன்மையை கொடுக்க முற்பட்டனர். அதனை முழுக்க முழுக்க இசையை மட்டுமே வைத்தோ (Pow R. Toc H போல), பாடலின் வரிகளோடும்/பாடப்படும்  முறையை மாற்றியும்(When the music is over போல....And what a trip it was) என்று இருவகையாக வெளிப்படலாயிற்று.

             

என்னதான் ஜோராக ஆரம்பித்தாலும், 60களின் இறுதியிலேயே Psychedelic rock தளர்ந்துபோக ஆரம்பித்துவிட்டது. பல இசை ஆளுமைகளும் - போதை வஸ்துகளின் துணையுடன் ஒரு பாடல் இயற்றலாம்...ரெண்டு...மூன்று....பிறகு ? என்பதை உணர்ந்து அந்தப்பழக்கத்தில் இருந்து விடுபட ஆரம்பித்ததும் ஒரு முக்கிய காரணம். Pink Floyd போன்ற குழுக்கள் அவ்வகை இசையை உருவாக்க முற்பட்டனர் என்றாலும் நாங்கள் Psychedelic music போடுகிறோம்...கேட்டீர்களா...என்பது போல – போன்சாய் மரம் டைப்பில் - வீரியமற்றே அந்த ஆல்பம்கள் இருந்தன (அவர்களும் போகப்போக Psychedelicல் இருந்து Progressive rock நோக்கி நகர ஆரம்பித்தனர்). இதே 70களின் ஆரம்பகட்டங்களில் தான் ஸின்த் இசைக் கருவிகளும், டெக்னோ இசைக் கருவிகளும் பெருமளவு உள்ளே வர ஆரம்பித்தன. Psychedelic Trance (சுருக்கமாக Psytrance.... அதனுடைய நேரடி வாரிசுதான் Goa trance) போன்ற வகைகள் எல்லாம் இளைஞர்களை ஆக்ரமிக்கத் தொடங்கியது. மறுபக்கத்தில் டிஸ்கோத்தே க்ளப்களின் வளர்ச்சியும் படுபயங்கரமாக இருந்தது என்பதையும் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். கொஞ்சகொஞ்சமாக LSDவகை Psychedelic rock இசை காணாமல்போய், Psychedelic Trance, Psychedelic pop, Psychedelic Folk என்று உருமாறத்தொடங்கின. Electronic – R & B – Funk போன்ற புதுவகை இசைகளில் psychedelic தன்மையை புகுத்த ஆரம்பித்தனர். குறிப்பாக, electronic. மனித இனம் அப்பொழுதுதானே ஸின்த் இசையை முதன்முறையாக கேட்கிறது. அந்த பிரம்மிப்பே படுகிளர்ச்சியான அனுபவத்தை தர ஆரம்பித்தது. அதனால் இயல்பிலேயே அதற்கு instant psychedelic தன்மை கிடைக்கலாயிற்று (ஆனால்....போகப்போக அனைவரும் அதனை உபயோகிக்க ஆரம்பித்து...நாயடி பேயடி வாங்கி...படுமொன்னையான இசையாக மழுங்கடிக்கப்பட்டது). என்ன ஆனாலும், Psychedelic rock – அதன் சத்தெல்லாம் போய் படுத்தபடுக்கையாகவே கிடந்தது என்பதே நிதர்சனம். ஆனால் 90களில் Alternative Rock எப்பொழுது புகழ்பெறத் தொடங்கியதோ.....அதனோடு கூடவே Psychedelicம் ஒட்டிக்கொள்ள அர்மபித்தது. காரணம் மிக எளிமையானது. 90களின் 20 – 25 வயது இசைக்கலைஞர்கள், நிச்சயம் 60/70களின் ராக் இசைக் கேட்டுதானே வளந்திருப்பார்கள். தாங்கள் அனுபவித்த psychedelic இசையை மீள்கொணர்வு செய்து வேறு வடிவில் வழங்க முற்பட்டனர். அவ்வளவே.

90களுக்கு பிறகு Alternative rock இசையின் அடிப்படையே முற்றிலுமாக மாறத்தொடங்கியது. Nirvana போன்ற குழுக்கள் கட்டி வைத்திருந்த Alt rockன் பிம்பம் முற்றிலுமாக சரியத்தொடங்கியது. ஒரு பக்கம் Electronic/Techno மியூசிக் சக்கை போடுபோட...மற்றொரு பக்கம் Hip hop/Rap தவிர்க்கவே இயலாத இசையாக வளர – இப்படி பல தரப்பட்ட கூறுகளையும் உள்ளடக்கியதாகவே Alternative rock இசை இன்றுவரை இருந்து வருகிறது (Classical/Pure -  Alternative rock music குழுக்களை எல்லாம் இன்று விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்). அப்படியான பல இசைக்கூறுகளையும் உள்ளடக்கிய இசைக்குழுக்களில், கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் வந்த – எனக்கு மிகமிகப்பிடித்த மூன்று இசைக்குழுக்களை பற்றி பேசுவதற்குதான்...மேல இருக்கும் சிறிய முன்னோட்டம். இம்மூன்று குழுக்களும் Psychedelic தன்மை அதிகம் உள்ள Alternative rock இசைக் குழுக்கள். Neo – psychedelia என்று இவர்களது இசை வகையைக் கூறலாம்.

Tame Impala:

சிலபல மாதங்கள் முன்னால், Muganool (ஃபேஸ்புக்) நண்பர் ஒருவரிடம் ஹோம் தியேட்டர்கள் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்க நேர்ந்தது. பலதடவை, எப்படியும் முழுமையான ஹோம் தியேட்டர்(ரிசீவர் இல்லாத ஹோம் தியேட்டர்கள் வேஸ்ட் என்பது என் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை. இந்தியாவில் வெறும் ஸ்பீக்கர்கள் கொண்ட சிஸ்டமை வாங்கும் மக்கள், ரிசீவர் பற்றிய கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது ஏனென்று தெரியவில்லை. விலையும் கூட காரணமாக இருக்கலாம்) வாங்கிவிடுவதென்று உணர்ச்சிபீறிட, மாடல் எல்லாம் பார்த்து வைத்து....அப்பறம் அந்த நினைப்பை கிடப்பில் போட்டுவிடுவேன். இந்தமுறை, என்ன ஆனாலும் சரி...வாங்கியே தீருவது என்ற வெறியுடன் ரெண்டு மூன்று வாரங்கள் பல ஷோரூம்களுக்கு ஏறி இறங்கினேன். இதுபோன்ற வேலைக்கென்றே பத்து இசைக் கோர்ப்புகளை/பாடல்களை பென் டிரைவ்ல் வைத்திருப்பேன். MP3யாக அல்ல. Flac formatல் (Uncompressed music formatகளுக்கும் MP3 போன்ற formatக்கும் உள்ள வித்தியாசங்களை தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு, வேறு வழியில்லாமல் MP3ல் இசையை சகித்துக்கொண்டு கேட்டுக்கொண்டிருப்பீர்களானால் நீங்கள் என் சஹிருதையர்). Of course, மொபைல் போன்ற வஸ்துகளில் இரண்டுக்கும் பெரிதாக வித்தியாசம் தெரியாது. ஆனால் நல்ல ரீசிவருடன் கூடிய ஹோம் தியேட்டர்களில் MP3 போட்ட உடன் பல்லிளித்துவிடுகிறது. பத்து இசைக் கோர்ப்புகளை/பாடல்களை பென் டிரைவ்ல் வைத்திருப்பேன் என்று சொன்னனே...Classical, Techno, Soft Rock, Tribal, R & B, Live recording (அதில் ஒரு பாடல் The Hateful Eight ட்ரைலரில் வருகிறது) என்று எல்லா வகையிலும் வைத்திருப்பேன். பெரும்பாலான ஷோரூம்களில் அவர்கள் டெமோ காட்டும் இசை/பாடல் எல்லாம் bass அதிகம் உள்ளதாகவே இருக்கும். பெரும்பாலானவர்களுக்கு, bass அதிர அதிர கேட்டால் அது நல்ல சிஸ்டம் என்ற நம்பிக்கை இருப்பதைக் கவனித்திருக்கிறேன். நாம் சற்று கவனமாக இல்லாவிட்டால், அப்படியான சிஸ்டமை தலையில் கட்டிவிடுவார்கள்.....நாம் விரும்பி கேட்கும் இசையில் இருக்கும் பலவித intricate levelகளை கவனிக்காமலே கடைசி வரையில் இருந்துவிடுவோம். அப்பிடி, பலவித ஷோரூம்களுக்கு சென்று...முதலில் டெமோ காட்டச் சொன்னது...இந்தப் பாடலைத்தான். அந்தளவு Let it happen என்னை பாதித்திருக்கிறது. இதை பற்றி ரெண்டு – மூன்று பத்திகள் தாண்டிச் சொல்கிறேன். அந்தோ பரிதாபம்...சொல்லேனா துயரம்....நான் என்ன கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேனோ....அதில் 50 – 60% மட்டுமே எல்லா ரிசீவர்களும் வழங்கியது. 30,000 ஆரம்பித்து....40K – 50K – 60K – 70K என்று விலை ஏறிக்கொண்டே போயிற்றே தவிர....ஒன்றும் திருப்தியாக இருக்கவில்லை. கடைசியில் 1,20,000 பக்கம் ஒன்று பிடித்தது. 80,000 கம்மியாக இருந்ததால்...வழக்கம்போல் இல்லாத மாடலைக் கேட்டு விட்டு.....அடடா...அதிருந்தா இப்பவே வாங்கியிருப்பேனே...வந்தா மறக்காம கால் பண்ணுங்க ....சொல்லிவிட்டு ஓடிவந்து விட்டேன்.

என்ன எழவுக்கு இந்த தகவல்கள் என்ற எரிச்சல் மண்டுவது இயல்பே....நாம் ஒருவித மனநிலையில் இருக்கிறோம் என்றால், அதனை முழுமையாக embrace செய்யும் இசை வாய்க்கப்பெறும் போது அதனை அந்த இசைக்குரிய soundscape.....zoneல் தான் கேட்க வேண்டும் என்பதில் மிகமிகப் பிடிவாதமாக இருக்கிறேன். அதனால் தான், வாங்கினால் அப்படியொரு அட்டகாச ஹோம் தியேட்டர் வாங்குவது....இல்லையென்றால் மூடிக்கொண்டிருப்பது என்று கொள்கையுடன் திரிந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு இசைக்குமான zone பற்றி சொன்னேனே... Tame Impala அப்படியாக எனக்கும் மிகவும் பழக்கமான – விருப்பமான – தெரிந்த ஒரு zoneற்கு இசை வடிவம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். அவர்களது soundscape எனக்கு மிகவும் பழக்கமானதொரு தளம். Home ground மாதிரி. அது – Loneliness. அவர்கள் பாஷையில்....Lonerism

முதன்முதலாக Tame Impalaவை தெரிந்துகொண்டது, Solitude is bliss பாடலின் மூலம் தான். டைட்டிலை பார்த்த மாத்திரத்தில் தெரிந்துவிட்டது......நிச்சயம் இந்த band நம்மை ஆக்கிரமிக்கப் போகிறதென்று. இந்த இன்ஸ்டிங்ட் இதுவரை என்னை (பெரும்பாலும்) ஏமாற்றியதில்லை.“Solitude is bliss” எனக்காவே எழுதப்பட்ட பாடல். பாடலில் இருக்கும்.... ”விட்டுத் தொலைங்க...” மனநிலை எப்பொழுதுமே எனக்குண்டு.

Space around me where my soul can breathe

I've got body that my mind can leave

Nothing else matters...I don't care what I miss

Company's okay, solitude is bliss

There's a party in my head and no one is invited

And you will never come close to how I feel

இந்த வரிகள் தந்த ஆனந்தம்....அதை சொல்லி விவரிக்க முடியாது. இதற்கடுத்து கேட்ட பாடல்.. It’s it meant to be....அந்த கிடார் கார்ட்ஸ்.....அதுவும் அந்த ஆரம்பம். அதற்கடுத்து தான்...

Tame Impala பாடல்கள் மீது ஒருவித அப்செஷனே வரக்காரணம் இந்தப் பாடல் தான். Kevin Parkerன் குரலில் இயல்பிலேயே Falsetto உண்டு. ஜான் லெனன்தனமான குரல். அது மிகக்கச்சிதமாக வெளிப்பட்ட பாடல் இது. பல லைவ் வெர்சன்களிலும் இதேபோன்றே இந்தப் பாடல் ஒலிப்பதைக் கேட்டிருக்கிறேன். Stuck in the past தான் இதன் அடிநாதமே. இதற்கு மேல் விளக்கம் சொல்லி...அனுபவத்தைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை.

இதற்குப்பிறகு தான் தீவிரமாக Tame Impala/Kevin Parker பற்றி தெரிந்தகொள்ள ஆரம்பித்தது. ஒருவித அல்டாப்பான ஆள் தான் இந்த Kevin Parker. Astronomyயை மிகவும் விரும்பும் ஆள். Stargazingகை விடாமல் செய்து வருகிறார். படு perfectionist. Tame Impalaவின் ஆல்பம்களில் ஏறக்குறைய 90% இசை சம்பந்தமான வேலைகளை தனி ஆளாக செய்து முடிப்பார். Brick by brick.....ஒவ்வொரு லேயராக இழைத்து இழைத்து வேலை செய்வதில் அப்படியொரு அலாதி இன்பம். இந்த டெக்னிகாலிட்டியைக் கூட விடுங்கள்....பாடல்களின் டைட்டிலைப் பாருங்கள்.

Be above it -> Why won't they talk to me -> Feels like we only go backwards -> Nothing that has happened so far Has Been anything we could control -> Why won't you make up your mind -> Solitude is bliss -> I don't really mind...இதற்குப் பிறகு தான் அவர்களது சமீபத்திய Currents ஆல்பம் வருகிறது. அதில் இந்த மனநிலைகள் எவ்வாறு தொடர்கிறதென்றால், Let it happenல் ஆரம்பித்து – Yes i am changingல் ஊர்ஜிதமாகி - New person, Same old mistakesல் முடிகிறது. இந்தத் டைட்டில்களை திரும்ப ஒருமுறை படிங்களேன். அதிலிருக்கும் pattern புரிந்துவிட்டால்...நிச்சயம் Tame Impalaவின் இசை  உங்களுக்கு மிகநெருக்கமானதாக மாறிவிடும்.

Let it happenக்கு வருவோம். முதல் கேட்பில் “நல்ல” டெக்னோ பாடலைப்போலத் தோன்றலாம். அநேகமாக நாம் பலரும் இந்தச் சூழ்நிலையை சந்தித்திருக்கலாம்/கொண்டிருக்கலாம்; சிலபல விஷயங்களில் இருந்து எப்பிடி வெளியே வருவது...என்ற புலிவாலை பிடித்த மனநிலை. விட்டுத்தொலையவும் முடியாது....விடாமல் இருக்கவும் முடியாது. அந்த மனநிலையின் கார்பன் காப்பி தான் இந்தப் பாடல். கிட்டத்தட்ட பாடலின் நடுவில் ஒன்றரை நிமிடங்களுக்கு கீறல் விழுந்த ரிகார்ட் போல....திரும்ப திரும்ப சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறதே....ஏன் ? அதைத் தாண்டியவுடன்....”யப்பா....போய் தொலைஞ்சது சனியன்” என்ற உணர்வு வரவில்லை ? அந்த 2:40க்கு பிறகு வரும் Shift....too much of awesomeness.

Currents ஆல்பம், வழமையான Tame Impalaவின் ராக் கலந்த ஆல்பம் போலல்லாமல், Techno Pop வகையே அதிகளவில் இருக்கிறது. ரசிகனாவது....ஒண்ணாவது....எவன் என்ன நினைத்தால் என்ன....எனக்கு தோன்றியதைச் செய்வேன் என்று...Kevin Parker – அவர்களது முந்தைய ஆல்பம்களைப் போல – தனது மனநிலையை வேறுவிதமாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். The show must go on என்பார்களே...அதன் Currents ஆல்பத்தின் under current. என்னென்னவோ நடந்துவிட்டது...சரி...அடுத்தது என்ன ? அவ்வளவுதான் மேட்டர். Let it happenல் ஆரம்பித்து...எங்கே இது நிலைகொள்கிறது என்றால்... Yes i am changingல். இந்த ஆல்பத்தில் மிகப்பிடித்த பாடல் என்றால் இதைத்தான் சொல்வேன்.

Glass Animals:

Neurology படித்த மருத்துவ மாணவன்; ஹிப் ஹாப் இசையின் ரசிகன்; The Island of Dr.Moreau - 20,000 leagues under the sea – The Invisible man போன்ற கதைகளின் விரும்பி; சமீபத்தில் அந்தாள் படித்துக் கொண்டிருக்கும் புத்தகம் Isabel Allende எழுதிய The House of the Spiritsஸாம்.

William Steig(Shrek இவரின் கைவண்ணமே) எழுதிய The Zabajaba Jungle என்ற குழந்தைகள் புத்தகத்தின் வெறிப்பிடித்த ரசிகன்;  யாருமே இதுவரை சென்றிறாத அடர்ந்த – படுவித்தியாசமான விலங்குகள்/பறவைகள்/செடிகள் நிறைந்த காட்டுக்குள் செல்லும் சிறுவனைப் பற்றிய....ம்ஹும்..அந்தக் காட்டைப் பற்றிய கதை.

ஹாஸ்டலில் தங்கி நியுராலாஜி படித்துக்கொண்டிருந்த போது.... தனக்குப் பிடித்த The Zabajaba Jungle புத்தகத்திற்கு இசை வடிவம் கொடுத்தால் என்ன...ஒரு விபரீத எண்ணம் அவனுக்கு தோன்றியது. தனது வளர்ப்பு விலங்குகளான முயல், நாய் எல்லாவற்றையும் microphoneனை கடிக்க வைத்ததில் ஆரம்பித்து.....பக்கத்தில் இருக்கும் காட்டிற்குச் சென்று அங்குள்ள ஓசைகளை ஒலிப்பதிவு செய்வதில் தொடங்கி, தனக்குப் பிடித்த ஹிப் ஹாப் இசையின் கூறுகளை உள்ளடக்கி ஒரு பாடலை தனது லேப்டாப்பின் உதவியால் ரிகார்ட் செய்து முடிக்கிறான். தனது நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு அதனைப் போட்டுக்காட்ட....அப்படி ஆரம்பிக்கப்பட்ட குழுதான் Glass Animals. அந்த நியுராலாஜி மாணவன் – David Bayley. அவர்களது முதல் ஆல்பத்தின் பெயர் – ZABA (போன பத்தியின் முதல் வரியைத் திரும்பப் படிக்கவும்). காடுகளுக்கென்று இருக்கும் வசீகர அமானுஷ்யம் தான் இவர்களது இசையின் அடிப்படை. அதுவும் இந்தப் பாட்டு.....குறிப்பாக அந்த Tribal வகை percussions.....என்னவோ போங்கள்.

Glass Animalsன் மிகப்பெரிய பலமே அவர்களது production & David Bayleyன் குரல் தான். இத்தனை அட்டகாசமான ரேன்ஜ் உள்ள குரலைக்கேட்டு நீண்டநாள்கள் ஆயிற்று. போன பாடலுக்கு அப்படியே நேரெதிராக.....முழுக்க முழுக்க காட்டின் அமானுஷ்யத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு பாடல். எத்தகைய கச்சிதமான ட்ரம்மிங்.

Grizzly Bear:

மற்ற இரு குழுக்களைப் போலல்லாமல் 2000தின் ஆரம்பித்திலேயே இக்குழு ஆரம்பிக்கப்பட்டுவிட்டது. சிலசமயங்களில் படுமினிமலிஸ்ட்க்காக அடக்கி வாசிப்பார்கள்; சிலசமயங்களில் Avant garde வகை என்று கலந்து கட்டி.....பின்னி எடுக்கிறார்கள். இசையில் Psychedelicதன்மை எந்தளவிற்கு உள்ளதோ அந்தளவிற்கு வரிகளிலும் இருக்கும். உதா: Sleeping Ute

யார்ரா இவுங்க என்று தோன்றியது.... இந்தப் பாடலுக்குப் பிறகுதான்.

The sky keeps staring at me

Frozen in my tracks ....Nothing else to see

And when I move my face left

You're always standing there ...A shadow I can't see

இவர்களது Psychedelic இசையின் உச்சமாக நான் நினைப்பது இந்தப் பாடலைத்தான். Sun in your eyes...

கடைசியாக, நீங்கள் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படுபவராக இருந்தால் இதுபோன்ற பாடல்களிடம் இருந்து தள்ளி இருப்பது நல்லது.

உங்கள் கலெக்ஷனில்(அப்படி எதாவது இருந்தால்) இதையும் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். டவுன்லோட் செய்துகொள்வது உங்கள்பாடு:

• Tame Impala - Innerspeaker

• Tame Impala - Lonerism

• Tame Impala - Currents

• Grizzly Bear - Veckatimest

• Grizzly Bear - Shields

• Glass Animals - ZABA

My dear boy, do you ask a fish how it swims? .....Or a bird how it flies? .... Of course not. They do it because they were born to do it

- Willy Wonka

“என்ன சொல்ல...தமிழில் இதுபோன்ற,

வாவ். சூப்பர்,

கடும் உழைப்பு தெரிகிறது...ராயல் சல்யுட்,

நல்ல முயற்சி...வாழ்த்துக்கள்,

இதுமாதிரியான காமென்ட்கள் தேவையா ? டிப்ளமேட்டிகாக காமென்ட் போட்டு....பதிலுக்கு நானும் அதே டிப்ளமஸியுடன் பதில் போட்டு....ஏனென்றால், டிசைன் இத்யாதிகள் எல்லாம் திருப்தியாக இருக்கப்போய்த்தானே இதனை வெளியே விடுகிறோம். தவிர நாங்கள் ஏற்கனவே படுபயங்கர narcissistகள். நீங்கள் வேறு தனியாகப் பாராட்டி..... மாறாக, எதாவது தப்பு/குறை/அபத்தம் கண்ணில்பட்டால் எவ்வளவு சீக்கிரம் முடியுமோ அவ்வளவு சீக்கிரம் அதனைச் சுட்டிக்காட்டினால் டக்கென்று அதனைத் திருத்தி வேறு வெர்ஷன் அப்லோட் செய்ய உதவியாக இருக்கும். எல்லாவற்றையும் மீறி பாராட்டியே ஆக வேண்டும் என்ற உந்துதல் முட்டிக்கொண்டு நின்றால்....இதனை வேண்டுகோளாகவே முன்வைக்கிறேன்: ஏதாவது லீவு நாளில் உங்கள் மகளையோ/மகனையோ/யாரை வேண்டுமென்றாலும்...சும்மா ஒரு அனுபவத்திற்காகவாவது – இதுவரை நீங்கள் இதனைச் செய்திருக்காவிட்டால் – அவர்களைப் பக்கத்தில் பறவைகள் நிறைய வரும் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். பறவை பார்த்தல் என் ஆளுமையை(?) நிறைய பாதித்திருக்கிறது. இந்த வயதில் நான் உணர்ந்தவைகளை பசங்கள் சின்ன வயதிலேயே உணர்ந்தால் நிச்சயமாக அட்டகாசமான ஆட்களாக பின்னாட்களில் வருவார்கள் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

பாம்பு போன்ற பல ஊர்வனவைகளுக்கு ஒரு தனிப்பட்ட இயல்பு உண்டு. சட்டை உரிப்பது என்று சொல்கிறோமே...அதுதான் (Ecdysis). ஏன் என்று இங்கே படித்துக்கொள்ளவும். என்னதான் சொல்ல வருகிறேன் என்றால், என்னைப் பற்றி எனக்கே இருக்கும் பிம்பங்கள்/கற்பிதங்கள், அடுத்தவர்களைப் பற்றி இருக்கும் பிம்பங்கள்/கற்பிதங்கள், ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை பற்றி இருக்கும் முன்முடிவுகள்/லொட்டு லொசுக்கு என்று பலதையும் அவ்வப்போது உதிர்த்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், இவ்விஷயங்கள் பெரிய psychological barrierராக மாறி வருவதை உணர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்(டுள்ளேன்). நிரூபிக்க முயல்வது (என்னைவிட உனக்கு கம்மியாகத் தெரியும் (அ) உன்னைவிட எனக்கு இது அத்துப்படி), எப்பொழுது பார்த்தாலும் விளக்கம் கொடுத்துக்கொண்டிருப்பது (இவுங்க நம்மள பத்தி எதுனா தப்பா நெனச்சுட்டா ?), அடுத்தவர்களுக்கு பாடம் எடுத்துக்கொண்டிருப்பது (அடுத்தவர்களுக்கு ஒரு ____ம் புரிய வைக்க வேணாம், நான் உணர்ந்தவற்றை அவர்களும் உணரச் செய்தாலே போதும்... ஜென்னின் ஒரு கூறு. ) இப்படி நிறைய உண்டு. அதனை விளக்க முற்படுவதே அபத்தமாகப்படுகிறது. அதனால், இப்படி எந்தவொரு பதிவையும் எழுதாமல் வெறும் நாலு லிங்க் மட்டும் போட்டு போஸ்ட் செய்வதாக இருந்தேன். ஆனால், இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை சொல்லியாக வேண்டியுள்ளது.

1) பறவை பார்த்தல் என்பது முழுக்க முழுக்க விஞ்ஞானரீதியிலானது. இதுபோன்ற documentationகள் எல்லாம் விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படையான கூறு. சினிமா/இசை என்பதெல்லாம் அவரவர் ரசனை சார்ந்தது. அதனால் நான் எனக்குப்பிடித்த ஒரு படத்தைப்பற்றி எப்படி வேண்டுமென்றாலும் எழுதிவிட்டு....என் ரசனை/உரிமை அதுஇதுவென்று தப்பித்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் இதில் அப்படி முடியாது. இதெல்லாம் facts. தவறு வரவே கூடாது. மிகை உணர்ச்சி இருக்கக்கூடாது. “அழகு” போன்ற வார்த்தையைக் கூட மிக ஜாக்கிரதையாகவே பயன்படுத்தியிருக்கிறேன் (நமக்குதான் இந்த வித்தியாசம் எல்லாம்; பறவைகளுக்கு இல்லையே). இத்தனை ஜாக்கிரதை உணர்வையும் மீறி எங்காவது தப்பு செய்திருக்கிறோமோ - அது படிப்பவர்களை mislead செய்துவிட்டால் ? - என்ற பயம் இப்பொழுது வரை உண்டு. அதனால்தான் ஏதாவது தப்பு கண்ணில்பட்டால் உடனே சொல்லுங்கள் என்று சொன்னது.

• மீண்டும் மீண்டும் பலமுறை பார்த்த பறவைகளைப் பற்றி மட்டுமே(ஐந்து பறவைகள் நீங்கலாக) எழுதி உள்ளேன். இன்னும் சில பறவைகளின் புகைப்படங்கள் இருந்தாலும், எனக்கு அந்தப்பறவைகள் குறித்து அதிகம் தெரியாதென்பதால் எழுதாமல் விட்டுவிட்டேன்.

• இது தினகரனில் முன்னொரு காலத்தில் வந்த பறவைகள் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு மட்டுமே இல்லை. அதில் 76 பறவைகளைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். இது 150 பறவைகள், அவைகளைப் பற்றி சிறிய அறிமுகம் என்ற அளவில் இருக்கும். கவனிக்க: இது பறவைகள் பற்றிய புத்தகம் இல்லை. பறவை பார்த்தல் பற்றிய புத்தகம்.

• சொல்லப்போனால், முழுப்புத்தகமுமே என் பெர்சனல் குறிப்புகள் மாதிரிதான். இதுவரை நான் கற்றுக்கொண்டவைகளை சரிதானா என்று பார்த்துக்கொள்வதற்கும், புதிதாக பல சுவாரசியமான விஷயங்களை தெரிந்து கொள்ளவும் முடிந்தது. உதா: மரங்கொத்தி. " இயற்கையின் பரிணாம வளர்ச்சியின் மற்றொரு அட்டகாசமான தகவமைப்பை (adaptation), மரங்கொத்திகளிடம் பார்க்கலாம். கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்ப்போம். ஒரு நாளைக்கு, கிட்டத்தட்ட 12,000 தடவை ஒரு உயிரினம் கடினமான மரங்களை கொத்திக்கொண்டே இருக்கிறது, அதுவும் மணிக்கு 20 - 25 KM வேகத்தில். அப்படியானால் மூளை எப்பிடி இத்தனை வேகத்தை, அழுத்தத்தைத் தாங்குகிறது? அதன் கடினமான மண்டையோடுகள், சிறிய மூளை அளவு + அதனைச் சுற்றி இருக்கும் ஹெல்மெட் போன்றதொரு அமைப்பு" அட....ஏன் இத்தனை நாட்களாக தோணவில்லை நாயே...என்று கடித்துக்கொண்டேன்.

2) தினகரன் கட்டுரைகள் சும்மா தான் இருக்கிறது....ஏன் ஈபுக் போடக்கூடாது என்று உமாமஹேஸ்வரன் அடிக்கடி உசுப்பிவிடுவார். சரி என்று தினகரன் கட்டுரைகளை மட்டும் கம்பைல் செய்வது என்று ஆரம்பித்தேன். என் தமிழில் எலுத்துபிழைகள் இருக்கவே இருக்காது. விளையாடும். அதனால் படக்கென்று MS Wordல் போட்டு....pdfக்கு கன்வர்ட் செய்துவிடலாம் என்ற முடிவில் இருந்தேன். எனக்கே மனசு கேட்கவில்லை.

இங்குதான் மனித உருவில் நடமாடும் தெய்வம் – ஹாலிவுட் பாலா சீனுக்குள் வருகிறார். நீங்கள் நாமக்கல் ஆஞ்சநேயரை பார்க்க வேண்டுமா...அவர் பாலா உருவத்தில்தான் மனிதனாக சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். Pdf, epub, mobi, itunes என்று ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு மாதிரி டிசைன் செய்தாக வேண்டும். போதாகுறைக்கு எனக்கு “Find birds by color” மாதிரி எதாவது தோன்றும் (கடைசியில் பார்த்தால், சாலிம் அலியின் புத்தகத்தில்கூட இப்படியொரு விஷயம் உண்டு; எனக்கு அப்பொழுது இது தெரியாது. Find birds by color வேலை முடிந்த பின்னாடி தான் இது தெரியும். ஜீனியஸ்கள் எல்லாம் ஒன்று போலவே சிந்திப்பார்கள் என்று பாலா சொன்னார். அதுக்கு என்ன அர்த்தம் ?). அசுரத்தனமான உழைப்பு. இத்தனைக்கும் அவருக்கு ஆர்வம் இல்லாத துறை இது. ஈபுக் என்று எடுத்துக்கொண்டால், அதில் extreme level என்று என்ன உள்ளதோ அது எல்லாவற்றையும் இதில் அவர் செய்திருக்கிறார். கவர் பேஜ் டிசைனில் இருந்து டைட்டில் பெயர் வரை அன்னாரது கைங்கரியமே. இன்னும் நிறைய சொல்லலாம். Long story short.....இந்தப் படம் தான். (தூர்தர்ஷன் பார்க்காமல் வளர்ந்தவர்கள் எதாவது ஆபாசமாக நினைத்துத்தொலையக்கூடும் என்பதால், வேதாளத்திடம் மாட்டிய விக்கிரமாதித்தன்).

Gokul Ranga, Enviro Ganeshwar, P.K.Ramkuar - பறவைகளின் idயில் சில சந்தேகங்களை தீர்க்க உதவினார்கள். அவர்களுக்கு நன்றி. விக்கிபீடியா போன்ற தளங்களில் முக்கி முக்கி தமிழில் பல கட்டுரைகளை டைப் அடித்துக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு ஸ்பெஷல் நன்றி.

போதும். எனக்கே நாக்கு தள்ளுகிறது.

Technical glitches காரணமாக சில தளங்களில், உதா: News hunt - புக் டிசைன் சரியாக தெரியாமல் இருக்க வாய்ப்புண்டு. Find birds by color எல்லாம் interactive. Pdf/epub ரீடரைப் பொறுத்தே வேலை செய்யும். நல்ல pdf/epub ரீடர் இருக்கும் என்று நம்புகிறோம்

Epub - Link

pdf - Link

Mobi - Link

Newshunt: Link 

Interactive Map

“Important Bird Areas of Tamilnadu”

ராப் இசை என்பது, வெறும் fuck - bitch - போன்ற வார்த்தைகள் நிரம்பியது, துள்ளல் இசை - அவ்வளவே, அமெரிக்க இசைக்கு இவ்ளோ அர்பாட்டமா, இத்யாதிகள்...... என்ற கற்பிதம் உள்ளவர்கள் இந்தப் பதிவை எப்படி எடுத்துக்கொள்வார்கள் என்று தெரியவில்லை. ராப் இசை - முழுக்க முழுக்க ஒரு கலக இசையாகத் தான் வளர்ந்தது. Protest music. இன்றுவரையிலும் பல நாடுகளில் ஒரு கலகக் குரலாகவே ராப் இசை இருந்து வருகிறது. என்ன....அந்தப் பாடல்களின் அர்த்தம் நமக்கு விளங்காது. மொழிபெயர்ப்பின் உதவியுடனே சில ஆப்ரிக்க ராப் பாடல்களை புரிந்து கொண்டேன். அழுத்தம் நிறைந்த வரிகள் அவை. அதில் போக வேண்டிய தூரம் நிறைய இருப்பதால் நம் எல்லாருக்கும் ஓரளவிற்கு பரிட்சயமான மெயின்ஸ்ட்ரீமை பற்றி எழுதலாம் என்ற கணநேர சிந்தனையின் விளைவு இந்தப் பதிவு.  என்னளவில், ராப் மிகமிக பிடித்தமான ஒன்று. ராப் பாடல்கள் - பதிவு பற்றி, வேறொரு ஐடியா இருப்பதால் இதில் மிகமேலோட்டமாக மட்டுமே சில விஷயங்களை சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறேன். எமினெம் தாண்டி உங்களுக்கு ராப்பில் எதுவும் பெரிதாக தெரியாதென்றால், கடைசியாக நீங்கள் பார்த்த இங்க்லிஷ் படம் ஷோலேவாகத்தான் இருக்கும். அப்படியான ஆட்கள் அப்டேட் செய்து கொள்ள இந்தப் பதிவு உதவும் என்று நம்புகிறேன்.

அமெரிக்க Mainstream rapபை பொறுத்தவரை 2000த்துக்கு பிறகு மிகமிக வறட்சியான காலகட்டம். பின்-80களில் ராகிம் (Rakim), ஜக் டி (Chuck D), பிக் பன் (Big Pun); 90களில் நாஸ்(Nas), ஜே - சி (Jay z), டூபாக் (Tupac), நோடோரியஸ் பிக்கி (Biggie), கேஆர்எஸ் ஒன்(KRS One); 2000த்தின் ஆரம்பத்தில் எமினெம்(Eminem) என்று ஏகப்பட்ட லெஜன்ட்களை பார்த்தாகிவிட்டது. ஆனால், கடந்த பத்து வருடங்களாக மிகவீரியமான மெயின்ஸ்ட்ரீம் ராப்பர் என்று யாரும் வரவில்லை (. அதில் மேல்கூறிய அனைவரையும் விட சில காத்திரமான ஆட்கள் - Underground Rapல் உண்டு. சாவகாசமாக அவர்களைப் பற்றி ஒருநாள் எழுத உத்தேசம்). இவர்களில் பல பேர் கடந்த பல வருடங்களாக எந்த புது ஆல்பதையும் வெளியிடவில்லை. வெளியிட்ட Nas, Jay Z, Eminem போன்ற ஆட்களும் திரும்பத் திரும்ப ஒரே விஷயத்தையே பாடல்களில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தனர். அதுவும் எமினெம் எல்லாம் கமல்ஹாசன் "நா எப்பிடி நடிக்கிறேன் பாத்தியா" என்று ஸ்க்ரீன் ப்ரசென்ஸ்சை காட்டுவது போல், தற்போது ராப் செய்து கொண்டிருக்கிறார். இதுவாவது பரவாயில்லை. செய்வதை திருந்தச் செய்கிறார்கள்.

இன்னொரு பக்கம், Gangster/Mafioso rapல் ஆரம்பித்து pop rap வரையிலான ஆட்களின் அட்டகாசம் தான் தாங்க முடியவில்லை. Gangster/Mafioso rapயை பொறுத்தவரை Tupac, Biggie ஆரம்பித்து வைத்த விஷயம் அது. Jay Z அதே காலகட்டத்தில் Mafioso rapயை ஆரம்பித்தார். கறுப்பின மக்களுக்கு, குறிப்பாக டீன்ஏஜ் ஆட்களுக்குள் அப்போதிருந்த கேங்-வார், லாகிரி வஸ்துக்களின் பழக்கம், அவர்களது வாழ்க்கைமுறை என்பதாக அந்தப் பாடல்கள் நீளும். ஆரம்பத்தில் இதுபோன்ற பாடல்களை பாடும் போது ஒருவித குற்றஉணர்வு அப்பாடல்களில் இருந்தது. அமெரிக்க அரசுகள் எவ்வாறு பின்தங்கிய - பகுதிகளில் வாழும் கறுப்பினத்தவர்களை நடத்தியது, கறுப்பின அரசியல் என்பது குறித்தெல்லாம் பாடல்கள் இந்த genreல் வெளிவந்துள்ளது. ஆனால்......போகப்போக பாடல்களில் வன்முறையை glorify செய்ய ஆரம்பித்தனர். அந்த glorification முழு வடிவம் பெற்றது 50 Cent காலத்தில் தான். 50 சென்ட்ன்,ஒருசில பாடல்கள் தவிர அநேக பாடல்களை இரண்டாவது முறையாக கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றியது கூட இல்லை. படுதிராபையான லிரிசிஸ்ட் வேறு. Robin Thickeகுடன் சேர்ந்து, இதுபோன்ற முயற்சிகளை செய்திருந்தாலும் - Get Money Fuck Bitches இதுதான் இவரது பல பாடல்களின் தாரக மந்திரமாக இருக்கம். GMFB என்ற வார்த்தை பிரயோகம் 90களில் ஆரம்பித்திருந்தாலும்(அது வேறு அர்த்தத்தில் அப்போது புழக்கத்தில் இருந்தது) 2000க்கு பிறகு ஏகத்துக்கும் பிரபலம். இதுபோன்ற பாடல்களில், லிரிகல் கன்டென்ட் என்று பார்த்தல்...

ஃபெராரி காரை ஓட்டிக்கிட்டு போகும் போது அவள பாத்தேன்.அவ என்ன பாத்தா.
ரெண்டு பேரும் படுத்து உருண்டோம்.
எதிரி கேங்கின் ஆட்கள் அடுத்தநாள் என்ன போட பாத்தாங்க.
ரெண்டு புல்லட் உரசிட்டு போச்சு. ஒண்ணு உள்ள பாஞ்சது.
ஹாஸ்பிடல்ல இருந்தேன். உள்ள ஒரு ஒளி தெரிஞ்சது.
திரும்ப வந்து பாத்தா எதுவுமே இல்ல. அந்த ______ம் என்ன வுட்டுட்டு ஓடிட்டா.

இந்த ரீதியில் தான் இருக்கும். இதுபோல ஒரு பாடல், ரெண்டு பாடல் கேட்கலாம். நூற்றுக்கணக்கான பாடல்கள் என்றால் ? எரிச்சல்தான் மண்டிக் கொண்டு வரும். இதற்கு எடுக்கப்படும் வீடியோக்களில், ஸ்ட்ரிப் க்ளப் தவறாமல் இடம்பெறும். க்ளோஸ்-அப் ஷாட்களில் பெண்களின் புட்டத்தை காண்பிப்பார்கள். இது ரெண்டும் இல்லாத gangster rap பாடல்களை மிகமிக அரிதாகவே பார்த்திருக்கிறேன். அடுத்து, அந்தகால LL Cool Jவில் ஆரம்பித்து Akon, Drake, Wiz khalifa,Flo Rida பெண்களில் Nicki Manaj மாதிரியான ஆட்களின் அலப்பறை. நல்ல சிந்தசைசர் இசை + உடனே கவரும் ஹூக்ஸ் + அட்டகாசமான கண்கவர் வீடியோக்கள் என்று மிகமிக எளிமையான வரிகளுடன் க்ளப்களில் போட்டு ஆடுவதற்கென்றே உருவாக்கப்படும் பாடல்கள் இவை.  1-2, 1-2, 1-2 என்ற தாளத்தில் ஒலிக்கும் சிந்தசைசர் இசை, உலகத்தில் எந்த மூலையில் இருப்பவரையும் ஈர்க்கவே செய்யும். ஆனால் ராப் இசையின் அடிநாதம் இசையில் இல்லை - பாடல்களின் வரிகளிலேயே உள்ளது. Catchyயான  வார்த்தைகள் வேண்டும் என்பதற்காக கண்டதையும் பாடி சாகடிக்கிறார்கள்.

நான் 97 - 98களில் ராப் கேட்க ஆரம்பித்த போது, வெறும் அதன் இசைவடிவம் மட்டுமே கவனத்தில் இருக்கும். அப்போது வார்த்தைகளுக்கெல்லாம் அர்த்தம் வேறு புரியாது. நல்ல "பூம்.......பூம்..." என்ற bass உள்ள பாடல் நல்ல பாடல். அவ்வளவுதான் புரிந்து வைத்திருந்தேன். 2002ல் எமினெம் Lose Yourself வெளியானது. ராப் பற்றிய எனது பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றிய பாடல் அது. அர்த்தம் புரிந்து கேட்ட - இப்போது கூட முழு பாடலையும் ஒப்பிப்பேன் - முதல் பாடல் அதுதான். ராப்பின் டெக்னிகல் விஷயங்களான Flow, Rhyme.... போன்றவைகள் எல்லாம் கொஞ்சகொஞ்சமாக புரிய ஆரம்பித்தது. அடுத்த சில ஆண்டுகளில் இணையம் வீட்டிற்குள் வரத் துவங்க....மலைப்பிற்குரிய பல விஷயங்கள் தெரியவர ஆரம்பித்தன. கடந்த நான்கைந்து ஆண்டுகளாக மெயின்ஸ்ட்ரீம் ராப்பின் மீதான நம்பிக்கை முற்றிலும் போய்விட்டது. Underground & Conscious rap தான் அதிகமாக கேட்பது.

இப்படியாக மெயின்ஸ்ட்ரீமின் க்ளிஷேக்களின் மீது வெறுப்பு மண்டிய நிலையில், போன வருடம் கீழிருக்கும் Swimming Pools பாடலைக் கேட்க நேர்ந்தது. வாவ்.......எத்தனைநாட்கள் ஆயிற்று இதுபோன்ற ஒரு லிரிக்ஸ் + Flow + Rhyme + Spittingகை கேட்டு (அபூர்வமாக Kanye West 2000ற்கு பிறகு சில பாடல்களில் இதனை செய்தது உண்டு). K Dot aka Kendrick Lamarன் பாடல்கள் அறிமுகமானது இப்படியாகத்தான். West coast hip hop எனப்படும், Tupac - Dr.Dre - Snoop Dog - Ice Cube போன்ற ஆட்கள் வளர்ந்த கலிபோர்னியா - காம்ப்டனில் (ராப் ரசிகராக இருந்தால், கலிபோர்னியா என்றவுடன் இந்தப் பாடல் ஞாபகம் வர வேண்டும்) இருந்துதான் லமாரும் வந்திருக்கிறார். ஒரு ஆர்டிஸ்ட் பிடித்துப் போய் விட்டால், வழக்கபோல் அவரது முழு டிஸ்கோக்ராஃபியையும் டவுன்லோட் செய்வதுதானே அடுத்த வேலை நமக்கு......

தனிபட்ட முறையில், எனக்கு எப்படியான ராப் ஆர்டிஸ்ட்களை பிடிக்கும் என்றால்........கீழிருக்கும் டெக்னிக்ஸ்சை வைத்தே அவர்களை அணுகுவேன்.

Flow:

First & foremost, Flow. Staying on the beats. அதாவது தாளத்துடன் எவ்வாறு பாடுகிறார்கள் என்பதாகக் கொள்ளலாம்... வெண்ணையில் கத்தி மாதிரி சொற்கள் இலகுவாக, கோர்வையாக தாளத்துடன் பயணிக்க வேண்டும். Flow காம்ப்ளெக்ஸாகவோ எளிமையாகவோ இருந்தாலும், பாடுவது புரிய வேண்டும். அதுதான் மிக அடிப்படையான விஷயம். வார்த்தைகளில் தெளிவில்லையெனில் எவ்வளவு நல்ல பாடலாக இருந்தாலும் வேலைக்காகாது.

Rhyme:

இதை பாடலில் உள்ள வார்த்தைகளின் ஓசை நயம் என்று சொல்லலாம். மொக்கையாக சொல்வதென்றால், நமது பாடல்களில் "மானே - தேனே ' என்று கடைசி வரியில் முடிக்கிறோமே......அதுபோல, வரிகளின் ஆரம்பத்தில் - இடையில் - முடிவில் என்று எங்கு வேண்டுமானாலும் ஒரு சீரான ஓசை நயத்தை கொண்டு செல்வதே, ரைம். இதில் ஏகப்பட்ட வகைகள் உள்ளன.

Perfect Rhyme - சாதாரண, ஆரம்பநிலை ரைம். Cat - Rat - hat என்று வரிகளின் வார்த்தைகள் முடியும்

Assonance - Vowel Sound(A,E,I,O & U)டுடன் கூடிய வார்த்தைகள் சீரான இடைவெளியில் வந்துவிழும்.

Consonance - Consonant soundடுடன் கூடிய வார்த்தைகள் சீரான இடைவெளியில் வந்துவிழும்.

Multisyllable Rhyme - மிக சுவாரஸ்யமான ஸ்டைல் இது. ஒரு வார்த்தையின் ஆரம்பமோ - இடையிலோ - முடிவிலோ வரும் ஓசையைக் கொண்டு அதேபோன்ற ஏகப்பட்ட வார்த்தைகளை தொடர்ச்சியாக வெளிப்படுத்துவார்கள்.  A A B B A B A B என்று மாறிமாறி வரும். மாறாக மேலே பார்த்த மற்ற ரைம்கள்  A B A B இதுபோன்றே வரும். இந்தவகை ரைமிங்கில் எமினெம் ஒரு ஜீனியஸ். அநேகருக்கு தெரிந்த Lose Yourself பாடலை எடுத்துக் கொள்வோம்

His palms are sweaty, knees weak, arms are heavy
There's vomit on his sweater already, mom's spaghetti
He's nervous, but on the surface he looks calm and ready to drop bombs,
but he keeps on forgetting what he wrote down,
the whole crowd goes so loud
He opens his mouth, but the words won't come out
He's choking how, everybody's joking now
The clock's run out, time's up over, bloah!
Snap back to reality Oh there goes gravity

(Boldல் இருக்கும் வார்த்தைகளை கவனிக்கவும். பாடலைக் கேட்டுக் கொண்டே இதனைப் படித்தால் நலம். இதுபோக, ரைம்ஸ் பற்றி இங்கிருந்து விஷயங்களை தெரிந்து கொண்டு நீங்களும் உங்கள் நண்பர்களிடம் கதையளக்கலாம்)

Story telling:

தான் சொல்ல வந்ததை எவ்வளவு சுவாரசியமாக சொல்ல ம=முடிகிறது என்பதும் முக்கியம். கேட்பவர்களை கொஞ்சகொஞ்சமாக உள்ளிழுக்க வேண்டும். என்னவோ பெரிதாக வரப்போகிறது என்ற எதிர்பார்பை கிளற வேண்டும்.

Content:

இதுமிக முக்கியமானது அல்லவா. புரட்சிகரமானதாக இருக்க வேண்டும் என்று அவசியம் இல்லை. ஆனால் romanticize செய்யப்பட மிகமிக சாதாரண, திரும்பத்திரும்ப ஒரே விஷயத்தை பேசும் பாடல்களின் மீது எனக்கு விருப்பம் இல்லை.

ராப்பை பொறுத்தவரை மேலிருக்கும் மூன்றும் தான் மிகமிக முக்கியம். நல்ல - சிறந்த - லெஜன்ட்ஸ் என்ற வகைகள் எல்லாம் இந்த மூன்றை வைத்தே பிரிக்கப்படுகின்றன. கேன்ட்ரிக் லமாரை பொறுத்தவரை மூன்றிலுமே பிய்த்து உதறுகிறார். மேலிருக்கும் "Swimming Pools" பாடலே சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. அவரது பல பாடல்களில் Swimming Pools பாடலில் வருவதைப் போல், இருகுரல்களில் பாடுவார். மனசாட்சியாம். ஆனால் கேட்க என்னவோ சுவாரசியமாகவே உள்ளது.

இதுதான் முக்கியமாக சொல்ல வந்தது. வார்த்தைகள். தனது internal strugglesசை மிகக்காட்டமாக வெகுசில ராப்பர்களாலேயே வெளிக்கொணர முடியும். அந்த வரிசையில் லமாருக்கு நிச்சயமாக ஒரு பெரிய சிம்மாசனம் காத்திருக்குகிறது. Cartoons and Cereals என்ற அட்டகாசமான பாடல் ஒன்று உண்டு. சற்றே complexசான பாடல் தான். வழமையான ராப் பாடல்களை கேட்டவர்களுக்கு இதன் அர்த்தம் பிடிபட சற்று நேரம் பிடிக்கலாம்.

வன்முறைகள் நிறைந்த ஒரு சூழ்நிலையில் வளர்ந்த சிறுவனின் வன்முறைக்கும் அந்தப் பாதையில் இருந்து விலகிச் செல்வதற்குமானஅல்லாட்டாங்களை அனாயாசமாக வெளிப்படுத்துகிறார். இந்தவகையான பாடல்கள் தற்போதையை சூழ்நிலையில் மிகமிக அரிதாகவே வெளிவருகிறது.

Metaphors - மற்றவர்களிடம் இருந்து தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்கு ராப்பர்கள் பெரிதும் நம்புவது உவமைகளைத்தான் . பாடல்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு அதுதான் எடுத்துச் செல்லும். பல அட்டகாசமான metaphorsகளை லமாரின் பாடல்களில் கேட்டிருக்கிறேன். உதாரணமாக, Hiipower பாடலில்

I'm standing on the field full of land mines
Doing the moonwalk......hoping I blow up in time ஒரு மிகச் சிறிய உதாரணம்.

தொடர்ந்து கோனார் உரை மாதிரி, வரிகளை நிரப்பிக் கொண்டு செல்ல விருப்பம் இல்லை. எனக்குப் பிடித்த வரிகளுடன் + லமாரின் பாடல்களுடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன். டவுன்லோட் செய்து கேட்டுவிட்டு சொல்லுங்கள். (Lyrics Source - Rapgenius.com )

If you look inside my mind you'll probably see atomic bomb
Loaded with explosive grenades holding dope rhymes
And it's potent
You never heard of heroic flow more divine
As a poet I know I'm the don

- Super Genius

I'll make an album that'll put a smile on Malcolm
Make Martin Luther tell God I'm the future for Heaven's talent

- Ignorance is a bliss

My itinerary is very hectic
I break records on every record...... i am truly wreckless

-  Thanksgiving

I'm just a messenger
Yeah I know life's a bitch
Get the best of her

- Fuck Your Ethnicity

You killed the nigga, I stole a bible, is that a sin
Part of me though, is searching for answers

- Is this love

My future so bright I'd probably go blind before I blink twice, I ain't lying

-  Heart pt 2

Living in a world that come with Plan B
Cause Plan A only can make another mistake
And you can’t see success coming from plan C

-  Real

My favourite kendrick lamar's tracks: (லிங்க்குடன்)

• Fuck your ethnicity
• Ignorance is a bliss
• Cartoon & Cereals
• The Recipe ft Dr.Dre
• Hiipower
• Sing About Me, I'm Dyin' of Thirst
• M.A.A.D. City
• Cut You Off
• Poetic Justice
• Real
• Let Me Be Me
• The Art Of Peer Pressure
• Bitch Don’t Kill My Vibe

கடைசியாக, கீழிருக்கும் இந்தப் பாட்டை கேட்க முடிந்தால் நலம். A$AP Rocky, Big K.R.I.T அனைவருமே இந்தத் தலைமுறையின் ராப்பர்கள். லிரிக்ஸ்சை கேட்டுப் பாருங்கள்.......அட்டகாசம்.

Barely even conscious, talking to my conscience - Moonwalkin' on the sun, barefoot, with shades on - B.B. King saw the king in me, so why can’t you? In order to come up close/you’ll have to dig up Cash and Elvis, too/ Muddy water flow (இதில் B.B.King, Muddy Waters யாரென்று தெரிந்தால் தான் முழுமையாக சில விஷயங்கள் புரியும். அதுபோல போகர்ட் - அவுட்லா விஷயமும்)