I start thinking, how many souls hip-hop has affected
How many dead folks this art resurrected
How many nations this culture connected
I just want to innovate and stimulate minds
Travel the world and penetrate the times
Escape through rhythms in search of peace and wisdom
                                                                             - Common: The 6th Sense


La Haine. Hip-hop/Rapன் அசல் தாக்கத்தை இந்தப்படமளவிற்கு கச்சிதமாக பதிவு செய்த படங்கள் மிகமிகக்குறைவு. இந்த காட்சி....முதல்முறை படத்தைப் பார்த்தபொழுது, when the beat drops....சுற்றியிருந்த அனைத்துமே காணாமல் போய்விட்டது. இரண்டடி அந்தரத்திலேயே மிதந்துகொண்டிருந்தேன். முதலில் staticக்காக நிற்கும் கேமரா, அப்படியே மிதக்க ஆரம்பித்து...Vincent Casselன் முகத்திற்கு நேரே வந்து நிற்கும். எத்தனைமுறை பார்த்தாலும் இந்தக்காட்சி அலுக்காமல் சலிக்காமல் வசியப்படுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது.


இதில் ஒலிக்கும் மூன்று பாடல்கள்: KRS One - Sound of Da police, NTM – Police, Edith Piaf - Non Je Ne Regrette Rien. முதலிரண்டு பாடல்களும் பலவகையிலும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவைகள். ஏன் ? Sound of Da police – இந்த வீடியோவைப் பாருங்கள்; இதற்கு மேலும் விளக்கம் வேண்டுமா  ? அதுபோலவே NTM – Police பாடலும் (NWA - Fuck da Policeசையும் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள்).

இந்தப் படம் என்ன மாதிரியான சூழ்நிலையில் வெளியானது, ஏன் முக்கியத்துவம்வாய்ந்தது என்றறிய - தற்போது ஈரோப் முழுக்க நிலவும் சூழ்நிலையை மனதில்கொண்டு - இந்தக் கட்டுரைகளை படித்துப்பாருங்கள். குறிப்பாக, ஃப்ரான்ஸ். அரேபியர்கள்/முஸ்லிம்கள்/அல்ஜீரியா போரில் ஆரம்பித்து சமீபத்திய Charlie Hebdo வரை பெரிய வரலாறே உண்டு. அந்தமாதிரியான political tension கனன்றுகொண்டிருந்த 90களில்தான் இந்தப்படமும் வந்தது.

  1. Twenty Years of Hate: Why ‘La Haine’ is More Timely Than Ever
  2. La Haine 20 years on: what has changed?

கானா இசையும் – Rapம், ஒருவகையில் அண்ணன்-தம்பி உறவு முறைதான். கானா பரிட்சயம் இருந்தால், நான் சொல்லமுற்படும் தொடர்பையும் rap இசையின் தொடக்கத்தையும் மிகஎளிதாக புரிந்துகொள்ளலாம். Rap இசை, உருவெடுத்து – செழித்து வளர்ந்த இடங்கள், நமது வட சென்னை/ஹௌசிங் போர்ட் காலனிகள் போன்றவைகள். மழை/வெள்ள மீட்புப்பணிகளாகட்டும், உயர்கல்வி நிலையங்கள் தொடங்கப்படுவதாகட்டும், தொழில்வாய்ப்புகளாட்டும் – வட சென்னை எந்தளவிற்கு புறக்கணிக்கப்படுகிறது என்பது நம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. தங்களது வாழ்க்கையில தொடங்கி....சமூக வலிகளை, ஆதங்கத்தை, புறக்கணிப்புகளை எவ்வாறு இம்மக்கள் வெளிப்படுத்துவது ? ஏதாவதொரு outlet வேண்டுமல்லவா  ? அப்படி பிறந்துதான் Hip-hop/Rap இசை. ஆனால், துரதிர்ஷ்டவசமாக நம்மூரில் சினிமா பாடல்களே எல்லாவற்றிக்குமான outlet என்றாகிவிட்டது. எஸ்கேபிஸ்ட் மனநிலையிலயே மக்கள் இசையை அணுகுவதும்/pampering செய்வது மட்டுமே இசையின் வேலையென்று நமது இசையமைப்பாளர்கள் நினைப்பதும் இந்த நிலைமைக்கு காரணமாக இருக்கக்கூடுமோ ?.



இது Commonன் Like Water for Choclate ஆல்பம் கவர். இந்தக்காட்சிகள் நமக்கு புதிதல்ல. இத்தனைக்கும் இந்த ஆல்பம், 2000தில் தான் வெளிவந்தது ? ஏன் இதை கவர் ஃபோட்டோவாக வைக்க வேண்டும் ? மெட்ராஸ் படத்தைப்பற்றி பேசும் பலரும் தவறாமல் ஒரு விஷயத்தை கூறுவதைக் கேட்டிருக்கிறேன். “இதில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சமூக நிலை பற்றி குறியீடாக பல விஷயங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன”. என்னமாதிரியான நிலையில் இருக்கிறோம் பாருங்கள். கண்ணுக்குமுன்னே நடக்கும்/நடந்த சமூக அவலங்களைப்பற்றி குறியீடுகளில் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்; ஆனால் வெளிப்படையாக சாதிகளை போற்றிப்பாடும் படங்களுக்கும் பாடல்களுக்கும் இங்கு பஞ்சமில்லை. எத்தகைய மொன்னையான மனநிலை இது ? Commonன் ஆல்பம் கவர்போல இங்கு எந்த படத்திற்காவது/ஆல்பத்திற்காவது கவர் photo வைக்க முடியுமா ?. நாம் இயல்பிலேயே மந்தமான/மொன்னையான மனநிலை கொண்டவர்கள் என்பதால் இதெல்லாம் சாத்தியமேயில்லை என்பது என் நம்பிக்கை. அதெல்லாம் வெளிப்படையாக பேசக்கூடிய கானா இசையெல்லாம் ஒருபோதும் இங்கு பெரிதாக வளரப்போவதில்லை. அப்படியான எனது ஆதங்கத்தை Hip-hop/Rapபை கொண்டாடுவதன் மூலம் தீர்த்துக்கொள்கிறேன். அவ்வளவே.



Rap இசை, 80களின் ஆரம்பத்தில் எந்த காரணத்திற்காக அமெரிக்காவில் தோன்றி படுவீரியமாக வளரத்தொடங்கியதோ அதே காரணத்திற்காகதான் உலகம் முழுக்க கொண்டாடப்படலாயிற்று. Rap, முழுக்க முழுக்க verbal outletடாகத்தான் ஆரம்பகட்டங்களில் இருந்தது. Social, Political statement. வார்த்தைகள்தான் இங்கு முக்கியமேயன்றி இசை இரண்டாம்பட்சம் தான். உள்ளுக்குள் எதாவது ஒரு விஷயம் குடைந்துகொண்டே இருக்கிறது; வெளியே சொல்லியாக வேண்டும். வேறுவகை இசை என்றால் பெரிய அளவில் பயிற்சி வேண்டும்; பிறகு என்னதான் செய்வது ? மிக எளிமையாக தங்களிடம் இருந்த டிஸ்க்களில் ஜாலம் காட்ட ஆரம்பித்து (scratching) அதிலிருந்து beatகளை உருவாக்கி விளையாட ஆரம்பித்தனர். புறக்கணிக்கப்பட்ட/ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இசையாக வளர்ந்ததால், உலகம் முழுவதும் அதே சூழ்நிலைச்சேர்ந்த மக்களை Hip-hop/Rap எளிதில் தன்வசப்படுத்தியது. எவ்வித பாசாங்கும் இல்லை; பட்டென்று முகத்தில் அடிப்பதைப்போல வார்த்தைகளின் மூலம் தங்களது கஷ்டங்களை பகிர்ந்துகொள்ளும் இசையை யாருக்குதான் பிடிக்காது ? (Rap இசையில் – Misogyny, Violence, Drugs எல்லாம் பிரிக்கவே முடியாத விஷயங்கள் என்பதையும் ஒத்துக்கொண்டேயாக வேண்டும். Social commentary என்றளவில் இதை நான் பார்க்கிறேன்).

திரும்ப Franceசிற்கு போவோம். ஆரம்பித்தில் கொடுத்திருந்த La Haine கட்டுரைகளை படித்திருந்தால், அந்த காலகட்டத்தில் நிலவிய social/political tension மிகத்தெளிவாகப் புரியும். அப்படி, Franceன் racial minoritiesகளின் இசையாகவே rap இசை வளரத்தொடங்கியது. இதுபற்றி, நான் வாசித்த மிகச்சிறந்த – தெளிவான கட்டுரைகளில் ஒன்று... இந்த 13 பக்கங்கள், நிச்சயமாக rap இசையைப் பற்றியும் வேறுவிதமான பார்வையும் புரிதலையும் நிச்சயம் கொடுக்கும்.  

பல hardcore hip-hop ரசிகர்களும் 1996ரோடு ஹிப்-ஹாபின் பொற்காலம் முடிந்துவிட்டது என்று யூடியுப் முதற்கொண்டு பல தளங்களிலும் காமென்ட் செய்வதைப் பார்க்க முடிகிறது. டெக்னிகலாக “Flow, Rhythm, Story-telling” என்று மட்டும் வைத்துப்பார்த்தால்(எதற்கும் இந்தப்பதிவையும் படித்துவிடுங்கள்) பழைய ஆட்களைப்போல டெக்னிக்கில் இன்றைய பெரும்பாலான ஆட்கள் அருகில்கூட வரமுடியாதென்றாலும், musicalலாக மிரட்டவே செய்கின்றனர். ஆரம்பகாலம்தொட்டே பலரும் R and B/Jazz/Soul இசை sampleகளை தொடர்ந்து பயன்படுத்திவந்தாலும், beats கேட்க துள்ளலாக இருந்தால்போதும் என்ற நிலைதான் பெருமளவில் இருந்தது(உள்ளது). A Tribe called Quest போன்று சிலர் பரீட்சார்த்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டாலும் வார்த்தைகள் தான் இங்கு பிரதானம் என்ற மனநிலையே இருந்தது. ஆனால் பின்-2000ல் இருந்துதான் இந்தநிலை பெருமளவில் மாறத்தொடங்கியது. புதிதாக வந்த பலரும் Psychedelic முதற்கொண்டு Progressive வரை, மெயின்ஸ்ட்ரீம் rapகளிலேயே முயற்சிக்க ஆரம்பித்தனர். ASAP Rockyன் இந்தப்பாடல் ஒரு நல்ல உதாரணம்.


Flatbush Zombies க்ரூப்பை எடுத்துக்கொள்வோம். அவர்களது ஆல்பம் டைட்டிலைப் பாருங்கள்.... 3001: A Laced Odyssey. இவ்வளவு trippyயான rap ஆல்பம் கடந்த பத்து வருடத்தில் வந்ததாக நினைவில்லை. எந்தளவிற்கு இந்த ஆல்பத்திற்கு ரசிகர்கள் உண்டென்றால்....இந்த வீடியோவே சாட்சி


Young Fathers. Alternative hip-hopன் இளவரசர்கள். ஹிப்-ஹாப்/ராப்  என்றால் அனிச்சையாக நமெக்கென்ன நியாபகம் வரும் ? அதன் beats தானே. இவர்கள் அதையே அடியோடு மாற்றியிருக்கிறார்கள் (Punk இசையின் அடிப்படையும் இதுதான்). இசை முழுக்க விரவிக்கிடக்கும் ஒருமாதிரியான அசௌகரியம். கேட்கக்கேட்க பாடலில் இருக்கும் cluttering தன்மை எளிதில் தொற்றிக்கொள்ளும்.




இன்னொரு முக்கியமான, experimental hip-hop group - Death Grips. Young Fathersகெல்லாம் Fathers. வார்த்தைக்கு வார்த்தை, punkதனம் தெறிக்கும்.



Young Thug: 
Hip-Hop/Rapபைப் பொறுத்தவரை ஆரம்பகாலம்தொட்டே, “ஆண்மை” என்ற tagline விடாமல் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. ஆண் ராப் ஆர்டிஸ்ட் எப்படி இருப்பான் – உடலமைப்பு எப்படி இருக்க வேண்டும் – ஆணின் வெற்றி என்பதென்ன – வயலன்ட்டான ஆளாக தன்னை முன்னிறுத்திக்கொள்வது – gang culture, இப்படி பல விஷயங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம் (50 Cent நல்ல உதாரணம்). இதன் காரணமாகவே LL Cool J (Ladies Love Cool James) போன்ற ஆட்களை ஏகத்துக்கும் பலரும் பகடி செய்வதுண்டு. Rapபில் போய் முக்கல்முனங்கல்களுடன் காதல் பாடல்களை  (திராபை பாடல்கள் என்பது இன்னொரு பக்கம்) பாடுவதா என்று செமத்தியாக ஓட்டப்பட்டார். அப்போதிருந்த சூழ்நிலை அப்படி. Tupac, Biggie, Snoop Dog, Ice Cube, NWA போன்ற ஆட்களின் பாடல்களே எங்கு திருப்பினாலும் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. இந்த சூழ்நிலை மாற கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டுகள் ஆனது. ஆண் rapperகள் இப்படித்தான் பாடவேண்டும், தங்களது weaknessகளை/vulnerable மனநிலையை வெளியே காட்டிக்கொள்ளக் கூடாது என்பதை பெரிய அளவில் மாற்றிய ஆள் – Kanye West. Gangster Rap அடிபிரித்தெடுத்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் வரிசையாக தனது weakenssகளை, தோல்விகளை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி ஆல்பமாக வெளியிட்டுகொண்டிருந்தார் (The Day Kanye West Killed Gangsta Rap). அதில் pinnacle என்றால், 808 and Heartbreaks. Production, Auto-tune என்று இந்த ஆல்பம் இன்றுவரை ஒரு க்ளாசிக். ஆனாலும் கூட Kanyeவில் தொடங்கி இன்றைய Drake வரை, ஆண்கள் – வலிமை – உடலமைப்பு போன்றவற்றில் பழைய ஆட்கள் போலத்தான். இந்த சூழ்நிலையை வைத்துப்பார்க்கும் பொழுது, Young Thug – Fetty Wap இருவரின் popularityம் பெரும் ஆச்சரியமாகவே இருக்கிறது. குறிப்பாக, Thugger a.k.a Young Thug. பத்து – பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இப்படியான ஒரு ஆள், ஹிப்-ஹாபில் இந்தளவிற்கு வெற்றிபெற்றிருக்கவே முடியாது. மிகமிக ஒடிசலான உருவம்; குழப்பமான உதறல் குரல்; மொன்னையான fashion sense என்றுதான் எடுத்தவுடன் தோன்றும். ஆனால், ஆனால் Kanye West சொல்வதைப் பாருங்கள் “Young Thug is super inspiring to me. Amazing artist !!!“. காரணமில்லாமல் இல்லை. இதை படித்துப்பாருங்கள்

Young Thug: 'I like everything people say about me – you gay, you a punk, you can't rap, you're the hardest'

போன வாரம் வந்த இந்தப்பாடல். Thuggerன் unique flowவிற்கு நல்ல உதாரணம். அப்பறம், Swagonometryயை எப்படி மறக்க முடியும்.  



Joey Bada$$:

I got sick of class, started making classics
Flow அடிபின்னும். 17 வயதில் வெளியிட்ட mixtape 1999, இன்ஸ்டன்ட் க்ளாசிக். "Golden age of Hip-hop"பின் அத்தனை கூறுகளையும் கச்சிதமாக வெளிப்படுத்தும் ஆள். 




Mick Jenkins – Chance the Rapper – Vic Mensa:
Rapபில் மாறிவரும் musicality பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோமே, அதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள்: Mick Jenkins and Chance the Rapper. ரகளையின் மறுபெயர் – Chance the Rapper. Acid Rap காலம்தொட்டே, Chanceன் rap முழுக்கமுழுக்க கொண்டாட்டம்தான். Gospel rap கைவந்த கலை. போதுமே..எல்லா பாடல்களிலுமே அந்த gospel flow இருப்பதைக் கேட்கலாம். Mick Jenkins இதற்கு அப்படியே நேர்மாற். சுற்றிவளைக்காமல், எடுத்தவுடன் கோதாவில் இறங்குவதைப்போல rap செய்ய ஆரம்பித்துவிடுவான். Musicalலாக சிலபல பரீட்சார்த்த முயற்சிகளை செய்யத்தவறுவதும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் விட rhymes....அதகளம். Vic Mensa – எப்பொழுதும் ஒருவித மென்சோகம் இழையோடும் ஆத்மா. ஆனால் flowவில் கில்லி.







Logic – King Los:
I was from Nazareth. I'm resurrecting hip-hop like it was Lazarus
Lyrical senseசை வைத்துப்பார்த்தால், இந்த இருவரின் லெவலே வேறு. ஒரே சிக்கல் – King Los இதுவரை முழு ஆல்பம் எதையும் வெளியிடவில்லை. ஆனால், இந்தாளின் lyrical skillக்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம், இந்த freestyle தான்.






Childish Gambinoவை ஏன் பிடிக்கும் என்றெல்லாம் தெரியாது. ஆனால் பிடிக்கும். ஒரு quirkiness உண்டு. இத்தனைக்கும் பெரும்பாலான பாடல்கள், popதனமாகத்தான் இருக்கும். ஒவ்வொரு ஆல்பத்திற்கும் ஸ்டைல் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.



Rapsody - Angel Haze - Lizzo - Jungle Pussy:


இறைவிகளாவது ஒண்ணாவது, போங்கடா _____ டைப் ஆள்  தான் Jungle Pussy. டெக்னிக் என்றளவில் Rapsody தவிர, மூவரும் போக வேண்டிய தூரம் மிகமிக அதிகம். ஆனால், rap என்பது expressions என்பதை பலமுறை திரும்பத்திரும்ப மேலே பேசியிருக்கிறோம். அந்தளவில், ஒரு பக்கவான ஆல்பமோ – mixtapeப்போ இல்லாவிட்டாலும், மூவரையுமே தவிர்க்க முடியாது. 




Rapsodyயின் கதையே வேறு. மிக கச்சிதமான flow. Throw மட்டும் ஒன்று போலவே இருக்கும்.அது மட்டும்தான் குறை. மற்றபடி, female rapper என்று தனியாக அழைப்பதிலெல்லாம் உடன்பாடில்லை.



Jazz Cartier - Isaiah Rashad:
Drakeன் ரொமாண்டிசைஸ் செய்யப்பட்ட Toronto நகரின் மறுபக்கத்தின் (ஓரளவுக்கு) பிரதிபலிப்பு தான், Jazz Cartier a.k.a Jacuzzi La Fleur. நிச்சயமாக ஒரு fierceness/presence பாடல்களில் உண்டு. தவிர, புதிதாக பரீட்சார்த்தமாக எதையாவது செய்துபார்க்கும் ஆர்வமும் உண்டு. இந்தப் பாடலைப் போல. அதுபோக, நல்ல beat senseசம் உண்டு. எல்லாவற்றையும் விட, டைட்டிலைப் பாருங்கள் - Marauding In Paradise.



Kendrick - Ab-soul - SchoolBoy Q - Jay Rock வரிசையில், TDE companyன் இன்னொரு அதகளம். தனித்துவமான flow உண்டென்றாலும், இன்னும் முழு ஆல்பமாக எதுவும் வெளிவரவில்லை.




மூன்று முக்கிய ஆட்களைப்பற்றி பார்க்கும் முன், UK - Grime பற்றியும் சொல்லியாக வேண்டியுள்ளது. Fbயில் Stormzy பாடல்களை அடிக்கடி ஷேர் செய்வதுண்டு. மேலோட்டமாக பார்த்தால்(கேட்டால்) மிகவேகமாக பாடும் ஒரு முறை/டெக்னிக் என்றளவில் இதை சுருக்கி பார்க்கக்கூடும். ஆனால், இதற்குப்பின்னாடியும் ஒரு கதை. Then...மறக்காமல் காமென்ட்களையும் படிக்கவும். இல்லாவிட்டால், முழுகதையையும் தவறாக புரிந்துகொள்ளக்கூடும்

Grime isn’t just music - it’s about working-class struggle

Grimeயில் சமீபமாக கலக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஆள் - Skepta. போன மாதம் வெளிவந்த Konnichiwa (Japaneseயில் - Good Day என்று அர்த்தம்), என்னமாதிரியான ரகளை என்பதற்கு இந்தவொரு பாடல் சான்று



Earl Sweatshirt:




I don't like Shit, I don't go outside அளவிற்கு depressingகான rap ஆல்பமை நான் கேட்டதில்லை. Wordplays...வாய்ப்பேயில்லை. ஒரு சிறிய உதாரணம், close your eyes to what you can't imagine. Earlன் பெரும்பாலான பாடல்களை கேட்டுமுடித்தவுடன், கொஞ்ச நேரத்திற்கு mundane மனநிலையிலேயே இருக்க நேரிடும். 20வருடங்கள் முன்பெல்லாம் இதுபோன்ற rapperகளை பார்த்திருக்காவே முடியாது. 




Tyler, the Creator - Vince Staples:

மற்ற அனைவரையும்விட, எனது personalityயுடன் நெருக்கமாக உணரும் இரண்டு ஆட்கள் இந்த இருவரும் தான். Odd Future Wolf Gang Kill Them All (OFWGKTA) - Tyler தலைமையில் செயல்பட்டுவந்த க்ரூப். எக்ஸ்ட்ரீம் லெவல் of சேட்டைகளுக்கு பிரசித்தம். குறிப்பாக, Tyler. Slim Shadyயின் வாரிசு என்று சொல்லலாம். ஆனால், Slim Shadyயை விட மியுசிக்கல் சென்ஸ் அதிகம். இந்த க்ரூபில் Earlம் ஒரு அங்கம். க்ரூப் முழுக்க முழுக்க anti-religious. கேட்க வேண்டுமா ? Tyler + இந்த க்ரூப் எந்தளவிற்கு ரகளையானவர்கள் என்பதற்கு மிகச்சிறிய உதாரணம் இதோ 



அடுத்த 5 ஆண்டுகளில், மிகப்பெரிய சமூக அளவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஆளேன்றால் நிச்சயமாக அது Vince Staples தான். டெக்னிக் என்று பார்த்தால், நேரடியாக preaching செய்வதைப்போன்றதொரு தோரணை. Dead pan/Black humour எல்லாம் போகிறபோக்கில் தெறிக்கும். ஆனால் குரலில் இசையில் அந்த நக்கல் கொஞ்சம்கூட வெளிப்படாது. அதுதான் விஷயம். இந்தப் பதிவை எழுதிக்கொண்டிருக்கும்போதுகூட Orlandoவில் இப்படியான படுகொலைகள் நடேந்தேறிக்கொண்டிருக்கின்றன. 

இதற்கு முன்னர், Young black men killed by US police at highest rate in year of 1,134 deaths இதுமாதிரியான பல செய்திகளை நீங்களும் படித்திருக்கக்கூடும். இந்த பின்னணியில் இருந்துதான் Vince Staplesன் பாடல்களை அணுக வேண்டியுள்ளது.
  


இதே சூழ்நிலை அப்படியே இந்தியாவுக்கும் பொருந்தும். எப்படி? Most Prisoners in India Are Muslims, BCs: NCRB. ஆனால் இதுபோன்ற விஷயங்கள் நமது படங்களிலோ/பாடல்களிலோ வெளிவராது. அதான் சிக்கலே. Vinceன் musical ஸ்டைலும் ஒருவித glominessசுடனே இருக்கும். இதற்கு தெளிவான காரணத்தை அவரே கூறுகிறார்.

Pitchfork: You’ve said that you felt like your purpose in music is to make people uncomfortable, what do you mean by that? 
Vince Staples: I just feel like that’s what music is supposed to be. Like, that’s my problem with fucking trap music: People are rapping about killing niggas and selling fucking drugs all day, but it sounds happy—that’s bullshit. That shit’s stressful: You’re not going to make no fucking money, somebody’s going to end up dead, and you’re not going to be able to pay for his funeral because his mom probably 
-----------------------------------
Must listen:
ASAP Rocky - At. Long. Last. ASAP
Logic - Under Pressure - Download Link
Mick Jenkins - The Waters - Download Link
Chance the Rapper - Acid Rap - Download Link
Tyler, the Creator - Goblin - Download Link
Vince Staples - Summertime 06 - Download Link
Vic Mensa - Innanetape - Download Link
Earl Sweatshirt - IDLS,IDGO - Download Link
Joey Bada$$ - 1999 - Download Link
Young Thug - Slime Season 3 - Download Link
Jazz Cartier - Marauding In Paradise - Download Link
Mac Miller - Faces - Download Link

மிக எதேச்சையாகவே இந்த க்ளிப் கண்ணில்பட்டது. Michael Shermerன் The Moral Arc: How Science Leads Humanity Toward Truth, Justice, and Freedom புத்தகத்தை பற்றிய டிஸ்கஷனில், எப்படி அதீத உணர்ச்சிவசப்படல் நமது reactionகளை பாதிக்கிறது என்பதுபற்றி இந்த வீடியோவை வைத்து Shermer விளக்குவார். 10/20 கட்டுரைகள் எழுதிக்கூட புரிய வைக்க முடியாத விஷயத்தை 20 நொடிக்குள் இந்த வீடியோ புரிய வைத்துவிடும். கடந்த 40/50 ஆண்டுகளாக ஒருசில விஷயங்கள் தாண்டி, ஏன் இந்தியா/தமிழ்நாட்டால் கழிசடையான பல சமூக அவலங்களில்(எல்லா தரப்பு மக்களையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிக்கான திட்டங்கள் போன்றவைகளையும் இதில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்) தெளிவான முடிவை எட்ட முடிவதில்லை என்பதற்கான விடை இந்த வீடியோவில் உள்ளது.

பிடிக்காவிட்டாலும் வீடியோவை சற்று விளக்கியாக வேண்டியுள்ளது. நான்/எனது நண்பர் - இன்னொரு நபரிடம் - ஒரு ரயில்வே ஜங்கஷனில் - கடுமையாக சண்டை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். திடீரென்று அந்த இன்னொரு நபர் என் நண்பரை ரயில்வே ட்ராக்கில் தள்ளிவிடுகிறார். நான் முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும் ? எதற்கு முக்கியத்துவம் தரவேண்டும் ?. 



உணர்ச்சிகளின் வழியாக மட்டுமே பிரச்சனைகளை அணுகி அணுகி, நமது 5 நிமிட தார்மீக கோபங்கள் அனைத்தும் நீர்த்துவிடுகின்றனவோ என்ற வருத்தம் உண்டு. ஒரு விஷயத்தில் எது முக்கியம் ? எது தேவை ? யாருக்கு பாதகம்/சாதகம் ? எப்படியெல்லாம் இது மற்றவரை பாதிக்கும் ? இந்த அளவிற்கு கூட போகாமல் அடுத்த நொடியே ரியாக்ட் செய்யவே பழகி இருக்கிறோம்/பழக்கப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஜல்லிகட்டா.....தமிழ் பாரம்பரியம், ஈழப்பிரச்சனையா....தமிழன் என்றால் இளப்பம் (அவர்கள் தெலுங்கு பேசும் மக்களாக இருந்தாலும் இதே பிரச்சனை வந்திருக்கும்; இதே படுகொலைகள் நடந்திருக்கும்), இந்தியன், தமிழ் தேசியம்/திராவிடம்....இதெல்லாம் கேட்க அருமையாக இருக்கும். உணர்ச்சிகளை உச்சியில் நிற்க வைக்கும். ஆனால் யதார்த்தம் என்ன ? கூடவே இருக்கும் அதே தமிழனைத்தான் சாக்கடை அள்ள வைப்போம், காதல் செய்தால் நடுரோட்டில் கழுத்தை அறுப்போம், அந்த கோஷ்டிகளுக்கு தேர்தலில் சீட்டும் கொடுத்து அரசாங்க செலவில் வருடாவருடம் குருபூஜைகளும் நடத்துவோம். பல்லூயிர் ஓம்புதல் குறித்து தமிழனுக்கு யாரும் சொல்லித்தரத்தேவையில்லை என்று வெட்டிப்பெருமை பேசுவோம்...பீகார், MP போன்ற ஊர்களிலிருந்து வரும் ஆட்களை கேவலாக நடத்துவோம்.

1) Dimapur lynching:



மிகநன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. போன வருடம் இந்த நிகழ்வு நடத்தபோது சோஷியல் மீடியாவில் ஏகோபித்த ஆதரவு குரல்கள். ஒரு பெண்ணை ரேப் செய்தவனை இப்படித்தான் செய்ய வேண்டும்; அப்பொழுதான்தான் பயப்படுவார்கள்....blah blah blah. அதற்குபிறகு அந்தப் பெண்ணிற்கு என்ன நடந்தது ? தெரியாது; இனி அவளது வாழக்கை எவ்வாறு அமையப் போகிறது ? தெரியாது; நாம்தான் என்றுமே victimsகளைப்பற்றி கவலைப்படுவதில்லையே. நமது கூட்டு மனசாட்சிக்கு ஒரு வடிகால் தேவை.

எல்லாவற்றையும்விட பெரிய ட்விஸ்ட் அடுத்த சில மாதங்களில் வெளிவந்தது.  இது ரேப் அல்ல; consensual sex. இந்த அறிக்கையின் நம்பகத்தன்மை ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். ரேப் குற்றம்சாட்டப்பட்ட ஆள் - பங்களாதேஷி என்ற வதந்திதான் எல்லாவற்றிக்கும் ஆரம்பம். இதில் எத்தனைவிதமான பின்னணி விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்றால்...




2) Rohtak sisters



இதுவும் சோஷியல் மீடியாக்களில் சக்கைபோடுபோட்ட விஷயம் தான். ஆனால் நடந்தது என்ன  ? ஏன் இதுபோன்ற வீடியோக்கள் வெளிவந்த பத்து நிமிடத்திற்குள் hystericalலாக எல்லாவற்றிக்கும் ரியாக்ட் செய்கிறோம் ?


பெண்களுக்கெதிரான வன்முறைகள் அப்படியேதான் இருக்கிறது. அதை எப்படி மாற்றுவது, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கப்போகிறது ? அதற்கு அரசாங்கம்/நாம் என்ன திட்டங்கள்/பார்வைகளை வைத்திருக்கிறோம் ? இதைப்பற்றி யோசிப்பதை விட்டுவிட்டு உணர்ச்சிகளை மொத்தமாக ஒரேயிடத்தில் கொட்டிவிட்டு நமது வேலை முடிந்ததாக கிளம்பிவிடுகிறோம்.

இதுமாதிரியான உணர்ச்சிநிலை கோஷங்கள் காலங்காலமாக பேணிபாதுகாக்கப்பட்டு, அதைப்பற்றி பேசுவதையே தவிர்த்துவிட்டு ஓடிஒளிந்து நினைக்கும் இன்னொரு அவலம்   - குழந்தைகள் மீதான வன்கொடுமைகள். முன்பிருந்ததைவிட இதைபற்றி அவ்வப்போது பேச்செழுகிறது என்றாலும், யதார்த்தம் மிகமோசமாக உள்ள சூழ்நிலையில் இதெல்லாம் போதாது என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஒரு சிறிய உதாரணமாக, கூகிளில் வேறொன்றைத் தேடப்போக Auto-complete எதையெல்லாம் காண்பிக்கிறது என்று பாருங்கள். நாலைந்து சிஸ்டம்/மொபைலில் தேடியபோதும் இதுதான் வருகிறது. இதிலும் ஆண் - பெண் வேறுபாடு நிறைய இருக்கிறது. மகன் - மகள், நல்ல உதாரணம்.



இரண்டு வருடங்கள் இருக்கும். Claire Denisன் Bastards படத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். Child sexual abuse பற்றின கதை. கொஞ்சநேரத்தில் இந்தியாவில்/தமிழில் இதுமாதிரியான படங்கள் என்னென்ன வந்திருக்கின்றன என்ற யோசனை கிளம்பியது. பெயருக்காகவாவது இதுபற்றி பேசிய தமிழ் படங்கள் இருக்கின்றனவா  என்று யோசித்தால்(நடுநிசி நாய்கள், கொஞ்சமேனும் கொஞ்சம் காதல் கொண்டேன் நீங்கலாக) எதுவுமே ஞாபகம் வரவில்லை. எதாவது புத்தகங்கள் வந்திருக்கின்றனவா என்றால் - Child abuse என்ற வகையில் - யூமா வாசுகியின் ரத்த உறவு தான் ஞாபகம் வரும். சைக்கலாஜிகலாக மிகவும் பாதித்த புத்தகம். என் அப்பா பாதிக்கு மேல் படிக்க முடியாமல் வைத்துவிட்டார். லக்ஷ்மி சரவணகுமாரின் "நீலப்படம்" இதனைப்பற்றி பேசும்புத்தகமென்று நண்பர் சொன்னார் (வாங்கி வைத்ததோடு சரி. இன்னும் படிக்கவில்லை. அதனால் எப்படியானது என்று சொல்ல இயலவில்லை). வேறு புத்தகங்கள் இருக்கின்றனவாவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒரு தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சி, ஒரு டாக்குமென்ட்ரி...அப்படி எதுவும் வந்தமாதிரி எனக்குத்தெரியவில்லை. ஹிந்தி என்றால், பத்து படங்கள் வரை சொல்ல முடியும். உலகளவில் கடகடவென்று ஒரு பெரிய லிஸ்ட்டே போடமுடியும். எத்தனை டாக்குமென்டரிகள். Vaticanனில் ஆரம்பித்து அதிகாரம் நிரம்பிய பலதளங்களிலும் நடந்த/நடக்கும் இக்கொடுமையை வெளிக்கொண்டு வந்த பல டாக்குமென்ட்டரிகள் உள்ளன. இதுமாதிரி....



ஆனால் இங்கே என்ன நடக்கிறது ? பாசமலர்கள், தங்கமீன்கள் வகை படங்கள் மட்டுமே இங்கு தொடர்ந்து வெளிவருகின்றன. அதில் ஒரு சிக்கலும் இல்லை. பார்க்கும்போதே மக்கள் பொளக்கென்று கண்ணீர்விட்டுக்கொண்டே பார்க்கிறார்கள். நல்லதுதான். ஆனால் யதார்த்தம் இதற்கு முற்றிலும் அந்தப்பக்கமாகவே இருக்கிறதே....அதுதான் சிக்கல். உலகளவில் குழந்தைகள் மீதான வன்முறை அதிகம் நடக்கும் நாடுகளில் முதல் ஐந்து இடங்களில் இந்தியா திவ்யமாக உட்கார்ந்திருக்கிறது. இங்குதானே இதைப்பற்றி அதிகளவில் பேசப்பட வேண்டும் ? ஆனால் ஏன் அது நடப்பதில்லை ? நமது மகன்/மகள் மீது பாசம் வருவது இயற்கை. நமது சந்ததி; நமது ஜீன்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு கொண்டு செல்லப்போகிறவர்கள் என்ற அடிப்படையில் இது சகஜம். Selfish genes. ஆனால் இதையே மிகைப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தால்...அதிலிருக்கும் பிரச்சனைகளை எப்பொழுதுதான் பேசுவது ? யதார்த்தத்தைப்பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தோம் அல்லவா..Here we go

2007 வரை இந்தியாவில் குழந்தைகள் மீதான வன்கொடுமை பற்றிய எந்தவொரு கணக்கெடுப்பும் நடத்தப்படவில்லை என்பது அதிர்ச்சிகரமான உண்மை. முதன்முறையாக நடத்தபட்ட இந்த கணக்கெடுப்பில் பல அதிர்ச்சிகரமான விஷயங்கள் வெளியே வந்தன.



பல நிறுவனங்களும் அவ்வப்போது இதுபோன்ற கணக்கெடுப்புகளை நடத்தி வருகின்றன. எல்லா கணக்கெடுப்பும் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் திரும்பத்திரும்ப ஊர்ஜிதப்படுத்துகின்றன. பெரும்பாலானா குற்றவாளிகள் குழந்தைகளுக்கு தெரிந்தவர்களே. இரண்டு வருடங்கள் முன்புநடந்த கணக்கெடுப்பில், குழந்தைகள் மீதான கொடுமைகள் குறித்து பதிவான கேஸ்களில் - 88% குற்றவாளிகள் யார் ? பெற்றொர்கள் தான்.


Abuse என்பது sexual abuse என்பதைத்தாண்டி ஏகப்பட்டது உண்டு. அடிப்படையிலயே மாற்றுத்திறனாளிகள் ஆரம்பித்து விலங்குகள் வரை abuse செய்வதில் நாம் வல்லவர்கள். குழந்தைகள் மட்டும் விதிவிலக்கா என்ன ? 


Abuse...மனரீதியிலான பிரச்சனை, உடல்ரீதியிலான பிரச்சனை அல்லது ஆட்டிஸத்தை கூட எடுத்துக்கொள்வோமே. அக்குழந்தைகளின் பெற்றோர்கள் ஏற்கனவே பலவகையிலும் பெரிய போராட்டத்தில் இருப்பார்கள். அப்படியான குழந்தைகள் வெளியே சகஜமாக நடமாட நம் சமூகம் எத்தனை தூரம் அனுமதிக்கிறது ? அதற்கான வசதிகள் எந்தளவிற்கு உள்ளன ? மிகமிக சொற்பம். இந்த இம்சைக்கு பயந்தே பலரும் உள்ளேயே முடங்கியிருக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளனர். பாலபாரதியின் கட்டுரைகளை நிச்சயம் பலரும் படித்திருக்கக்கூடும் (அதன் தொகுப்பு இங்கே உள்ளது). இவரளவிற்கு தெளிவு எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கும் ? சற்று முயற்சி செய்தால் சரிசெய்துவிடக்கூடிய ஆட்டிஸ பிரச்சனை உள்ள குழந்தைகளையே சகஜமாக இருக்க இச்சமூகம் விடுவதில்லை என்பதே நிதர்சனம். அதைத்தாண்டி உடல்நல/மனநல பிரச்சனைகள் உள்ள குழந்தைகள் நிலைமை படுமோசம். மேலும் மேலும் அவர்களது/அவர்களது பெற்றோர்களின் சுமையை அதிகரித்தபடியே இருக்கிறோம். என்னைக்கேட்டால் இதுவே மறைமுகமான abuse தான். 

குழந்தைகளை வேலைக்கு வைப்பதில் தொடங்கி, குழந்தைத் திருமணம் வரை....லிஸ்ட் மிகப்பெரியது. இதில் கூறியுள்ள abuseகளை வைத்துப்பார்த்தால், ஏகப்பட்ட டிவி நிகழ்ச்சிகளையும் பற்றி பேச வேண்டியிருக்கும். 


ரேப், கொலை - மரண தண்டனை பற்றி பேச்சு வரும்போதெல்லாம் நாம் ஒன்றே வசதியாக மறந்து விடுகிறோம். நமக்கும் அதில் பங்குண்டு என்பதை. ஒரு விஷயத்தை மட்டும் திரும்பத்திரும்ப வலியுறுத்த விரும்புகிறேன். Conditionசனை மாற்றாமல், மாற்றங்கள் குறித்து பேசிப்பலனில்லை.


மேலே இருப்பதைப்போல ஏகப்பட்ட புள்ளி விவரங்களை அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். இதிலொரு பிரச்சனை....வெறும் புள்ளி கணக்குகளாகவே இதை பார்த்துவிட்டு கடந்துபோய்விடும் ஆபத்து உண்டு. நாம் பேசிக்கொண்டிருப்பது கோடிக்கணக்கான குழந்தைகள் பற்றி. குழந்தைகள் மீதான வன்முறை அதிகம் உள்ள நாடுகளில் இந்தியா முன்னணியில் இருக்கிறதென்று பேசிக்கொண்டிருந்தமே....அப்பிடி முன்னணியில் இருக்கும் மற்றொரு நாடு - இங்க்லாந்த். அவர்களது கட்சியின் தேர்தல் அறிக்கைகளை பாருங்கள். நமது நாட்டின் தேர்தல் அறிக்கைகளை பாருங்கள். 120 கோடி மக்கள்தொகையில், 44 கோடி பேர் 18 வயதிற்கும் கீழ். ஓட்டு போடும் ஆட்களின் எண்ணிக்கையை விட குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம். ஆனால் எந்த தேர்தலின்போதாவது....எந்தவொரு கட்சியின் அறிக்கையிலாவது, முட்டை போடுவது - சீருடை - பஸ் பாஸ் தாண்டி, அசலான பிரச்சனைகள் குறித்து....குறைந்தபட்சம் வாக்குறுதிகளாவது கொடுக்கபட்டு நான் பார்த்ததில்லை.

1) 70 Percent Child Abuse Cases in Kerala: Incest Cases

2) Eight cases of child abuse every day but conviction rate at an abysmal 2.4%

3) Break This Deafening Silence

புள்ளிவிவரங்கள் பற்றி கவனிக்க வேண்டிய மற்றொரு விஷயம், நமது நாட்டில் குடும்ப அமைப்புகளைத்தாண்டி உறவினர்கள்/பெற்றோர்களது அக்கிரமங்கள் வெளியே வருவது மிகமிகக் கடினம். நிதர்சனம், இதைவிட அதிகமாக இருக்குமென்றேபடுகிறது.

நாங்கள் இருக்கும் வீட்டின் பக்கத்து வீட்டில் 2வது படிக்கும் பெண் குழந்தை உண்டு.மிகசூட்டிகையான குழந்தை. துறுதுறுவென்று பேசிக்கொண்டு திரியும். போனவருடம் திடீரென்று மிகுந்த சோர்வுடன் சுணக்கமாக காணப்பட்டாள். ஒருவேளை எதாவது abuse நடந்திருக்குமோ என்று கலக்கமாக போய்விட்டது. நான் மிககேவலமாக உணர்ந்தது....அப்படி நடந்திருந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதுபற்றி எதுவுமே எனக்குத்தெரியவில்லை. வெறும் பதட்டம் மட்டுமே நிரம்பியிருந்தது. எதவாது நடந்திருந்தா...நடந்திருந்தா...அதைத்தாண்டி எதுவுமே என்னால் யோசிக்க முடியவில்லை. என் அம்மாவிடம் சொல்லி விசாரிக்கலாம் என்றபோது..என் அம்மா முன்பே அந்தக்குழந்தையுடன் பேசி அப்படியாக எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதை ஊர்ஜித்படுத்தியிருந்தார். கடைசியில் பார்த்தால், சத்துக்குறைபாடு காரணமாக சுணக்கமாக இருந்திருக்கிறாள். என்றாலும், மிகப்பெரிய பாடத்தைக்கற்றுக் கொண்டேன். Headphone பற்றி, படத்தை பற்றி, டவுன்லோட் லிங்க் எல்லாம் என்னால் சொல்ல முடிகிறது; 30 வயதில் குறைந்தபட்சம் இதற்கு எப்படி ரியாக்ட் செய்வது என்றுகூட தெரியவில்லையே என்று படுவெட்கமாக இருந்தது. 

இரண்டாவது, Facebookல் நண்பர் ஒருவர் "மகள் வளர்கிறாள். உலகம் கொஞ்சம் யோக்கியமாக மாறினால் பரவாயில்லை" என்ற ரீதியில் ஒரு ஸ்டேடஸ் போட்டிருந்தார். சுருக்கென்றிருந்தது. சில விஷயங்களை மிகப்பெர்ஸனலாக எடுத்துக்கொள்வேன். குறிப்பாக, so-called சமூகம் என்று வரும்போது. சமூகத்தில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் வேற்றுகிரக ஜந்துக்களா என்ன. என்ன பிரச்சனை நடந்தாலும் என் பங்கும் நிச்சயம் உண்டு. அதில் எனக்கு அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை உண்டு. அந்த போஸ்ட்டிற்கு காமென்ட் போட்ட இன்னொரு நண்பர், "ஜாக்கிரதையா இருக்குறதுக்கு கத்து தர்றதுதான் இப்போதைய தேவை" என்ற ரீதியில் காமென்ட் போட்டிருந்தார். அதுதான் நிதர்சனம்;யதார்த்தம். இத்தனை புள்ளிவிவரங்களும் திரும்பத்திரும்ப அதையே சொல்கின்றன. உணர்ச்சிகளின் வழியாக இவ்விஷயங்களை அணுகினால் ஒரு மயிரும் செய்ய முடியாது. என் office பாஸ், ஆஸ்திரேலியாக்காரர். மனைவி - இந்தியா. அவர்களது பெண் குழந்தை பெங்களூரின் புகழ்பெற்ற இன்டர்நேஷனல்  ஸ்கூல் ஒன்றில் படிக்கிறது. மியுசிக்கில் ஆர்வம் ஏற்பட்டு அதற்கான வகுப்பில் சேர்க்கும்பொழுது, இந்த ஒரு குழந்தை மட்டுமே அந்த க்ளாஸில் சேர்ந்திருக்கிறது(விருப்பப் பாடம்). ஆசிரியரும் - இந்தக் குழந்தையும் மட்டும் இருக்கும் வகுப்பு. என் பாஸ் - அவரது மனைவி, அதுகுறித்து தங்கள் கவலையை/கேள்வியை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதற்கு அந்த ஆசிரியர் கோபித்துக்கொண்டு, பாடம் எடுக்க முடியாது என்று சொல்லிவிட்டாராம். ஒருவேளை, நான் அந்த ஆசிரியர் இடத்தில் இருந்திருந்தால் சந்தோஷப்பட்டிருப்பேன். இப்படியான எல்லாவற்றையும் சந்தேகப்படும் காலத்தில் வாழ்ந்தாகவேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம். இதெல்லாம் செய்துதான் ஆக வேண்டும். வேறுவழியே இல்லை.

விலங்குகளையும், குழந்தைகளும் ஒரு சமூகம்/நாடு எப்படி கையாளுகிறதோ அதைவைத்துதான் அந்நாட்டின்/சமூகத்தின் திறனை/பண்பாட்டை மதிப்பிட வேண்டும் என்பதில் அசைக்கமுடியாத நம்பிக்கை உண்டு. விலங்குகள், குழந்தைகள் - இருவருக்குமே தனக்கு என்ன நடக்கிறது/ஏன் நடக்கிறது என்பதுபற்றிய புரிதல் இருக்க வாய்ப்பேயில்லை. ஒரே மொழி, இனம், பாரம்பரியம், தொன்மை, வரலாறு என்றெல்லாம் நன்றாக பேசுவோம். ஆனால், நாம் - பேச தெரியாதவர்களுக்கும்,திருப்பி அடிக்க முடியாதவர்களுக்கும் என்றுமே உருப்படியாக எதுவுமே செய்ததில்லை. Society, so called சக மனிதன் போன்றவைகளின் மீது அத்தனை நம்பிக்கை இருக்குமானால், நாளுக்குநாள் க்ரைம் ரேட் குறைந்துகொண்டே தானே வர வேண்டும் ? இதெல்லாம் வெற்றுக்கோஷம் என்பதை புரிந்துகொண்டு முடிந்தளவு நம்மை தற்காத்து கொள்வதும், இன்னொருவருக்கு - இதுபோன்ற அவலங்கள் நடக்காமல் இருக்க என்ன செய்ய முடியுமோ  அதைச்செய்வதும்/நடந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதைத் தெரிந்துவைத்திருப்பதுமே நாம் செய்யக்கூடியது என்று தோன்றுகிறது. 

உளவியல்ரீதியாக எத்தனை ஆண்டுகளானாலும், எவ்வளவுதூரம் இதுபோன்ற கொடுமைகள் பாதிக்கும் என்பதற்கு Barkha Duttன் இந்த கட்டுரையே உதாரணம். 




பெரும்பாலானவர்களுக்கு இந்த அனுபவம் இருக்கக்கூடும். கொஞ்சம் obsessiveவாக எதையாவது செய்துதொலை-த்த/த்துக்கொண்டிருக்கும் சமயங்களில் கனவில்கூட அதே விஷயங்கள் நீண்டுகொண்டே இருக்குமில்லையா. சிலபல மாதங்கள் முன்பு, nordic noir வெறிகொண்டு திரிந்தபொழுது ஒரு க்ரைம் கனவு. மர்டர். Locked  room mystery. கொலையாளி ? வேறு யார்...நான் தான். அபாண்டமாக பழி விழுகிறது. எப்படி என் கற்பை நிரூபிக்கிறேன்...இல்லை,நிரூபிக்க முயல்கிறேன் என்பதுதான் கனவே. இரண்டு/மூன்று நாட்களுக்கு தொடர்ச்சியாக இதே கனவுதான். என்ன விஷயமென்றால், முதல்நாள் முடிந்த இடத்திலிருந்து அடுத்தநாள் தொடரும். கனவென்று - தெரியும்/தெரியாது நிலை. Lucid dreaming என்று சொல்கிறார்கள். கனவு காண்கிறோம் என்கிற பிரக்ஞையுடனே கனவு காண்பது. 

Dream Caused by the Flight of a Bee Around a Pomegranate

திராபையான என்  கனவைப்பற்றி சொல்லக்காரணம், விஷயம் கனவு பற்றியல்ல. அந்த awareness பற்றி. ஒருவேளை அந்த awareness இல்லாத trippy கனவென்று வைத்துக்கொள்வோம். அதை இசையாக வெளிப்படுத்த முடிந்தால் (அ) அந்தமாதிரியான அனுபவங்களை தரக்கூடிய இசை – nothing but psychedelic music. ஆனால், நாம் இதுமாதிரியான நிலையில் தான் இருக்கிறோம் என்று தெள்ளத்தெளிவாகத் உணர்ந்தே கேக்கும் நிலை இருக்குமில்லையா ? Hiatus Kiyoteயின் இசை அதுமாதிரியானது. பதிவில் எதையாவது எழுத வேண்டுமென்று சொல்லவில்லை. அவர்களது இசையின் texture and structure அந்தமாதிரி. ஏதாவதொரு band பிடித்துப்போனால், குறைந்தது இரண்டு/மூன்று வருடங்கள் கேட்டுவிட்டு அதற்குப்பிறகுதான் அவர்களைப்பற்றி போஸ்ட்போடுவது என்ற “கொள்கையை” வைத்துள்ளேன். ஆனால் இந்த band மட்டும் விதிவிலக்கு. போனவாரம் தான் மிக தற்செயலாக கேட்க நேர்ந்தது. திரும்ப<->திரும்ப அவர்களது இரண்டு ஆல்பம்களையும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்.

Hiatus Kiyote: என்ன  எழவு  பெயர் இது ? 
Kaiyote is not a word. It’s a made up word – it’s a word that involved the listeners creativity as to how they perceive it. So it reminds you of things but it’s nothing specific. When I looked it up on online it was like a bird appreciation society around the world, so for me that was a great omen, because I’m a bird lady. A hiatus is essentially a pause, it’s a moment in time. So, to me, a hiatus is taking a pause in your life to take in your surroundings, have a full panoramic view of your experiences and absorbing, and “Kaiyote” is expressing them in a way involves the listeners creativity
இந்த இன்டர்வியுவில், Nai Palm தனது bandற்கான பெயர்க்காரணத்தை பற்றிக்கூறியதை படிக்கும்போதே தெரிந்தது. நிச்சயம் இந்த band நமது கடைசிகாலம் வரை கூடவே வரப்போகிறதென்று. Pause and Observe மற்றும் listener's creativity - இரண்டுமே நான் முழுமையாக நம்பும் விஷயங்கள். அதனால் இந்த bandன் மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு இயற்கையானதே. 


HKன் இசையின் வேர்கள், R and B மற்றும் Soul இசை (அவர்கள் அவர்களது இசையை இவ்வாறு அழைத்துக்கொள்கிறார்கள் - Wondercore or Multi-dimensional Polyrthymic Gangster Shit). ஆனால் அவர்களது இசையில் Tribal, Psychedelic, Hip-Hop, Jazz, Electronica என்று பலதரப்பட்ட இசையின் கூறுகளையும் கேட்க முடிகிறது. அனைத்தையும் தாண்டி...Tribal/Native மக்களின் இசையின் கூறுகள். அவர்களது பாடலின் டைட்டில்களிலிருந்தே இந்தத்தன்மையை எளிதாக புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. உதாரணத்திற்கு, Nakamarra. ஆஸ்திரேலிய பழங்குடியின மக்களிடையே இருக்கும் பெயர்வைக்கும் பழக்கம். பச்சை குத்துதல் மாதிரி. இரண்டு வெவ்வேறு க்ரூப்பை சேர்ந்த பழங்குடியின ஆட்கள் சந்தித்துக்கொண்டால், இந்த பெயரை வைத்து மற்றவரை தங்களது உறவினர்களாக பாவிப்பது. இதற்கான முழுவிளக்கத்தையும் இங்கே படிக்கலாம். இப்படியான Tribal கூறுகளும், பஞ்சபூதங்களுக்கான இசையையும், விலங்குகள் - பறவைகள் - ஊர்வன - பறப்பன, இப்படியான nomadic soulகளுக்கான HK இசை இருக்க ஒரே காரணம், bandன் பாடகி/கிதாரிஸ்ட் - Nai Palm. அவரது உடையிலிருந்து இசை வரை துல்லியமாக மேற்கூறிய விஷயங்கள் அனைத்தும் பளிச்சென்று தெரிவதைக் காணலாம்.



Nai Palm மற்றொரு interviewவில் தனது ஆதர்சமாக பலரைக் கூறினாலும், இருவர் தனித்து தெரிந்தனர். Mariem Hassan and Toumani Diabaté. இதில் Mariem Hassan - சஹாரா பகுதியின் இசையான Saharawi இசையின் முக்கிய ஆளுமை என்று போற்றப்படுகிறார். இவரைப்பற்றி படிக்கும்போதே எப்படியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர் என்று புரிகிறது.

Toumani Diabaté - இவர் யாரென்றால், 1 - 5 - 10 - 20....ம்ஹும், 72வது தலைமுறையாக மாலி தேசத்தின் கோரா  என்ற இசைக்கருவியை மீட்டிக்கொண்டிருக்கும் நபர். முதல்முறையாக அவர் இசையை கேட்டபொழுது, நிஜமாகவே ஸ்லோ-பாய்சன் தான்.  



இந்த இரண்டு பேரை மட்டுமின்றி, பல ஆப்ரிக்க இசைக்கலைஞர்களையும், ஆப்ரிக்க இசையும் தன்னை அதிகம் பாதித்த இசைகள் என்று கூறுகிறார்.

Nai Palm மேலே கூறிய சில விஷயங்களை தெரிந்துகொண்ட பின்னர் இந்தப்பாடலைக் கேட்கும்பொழுது அவரது குரலில் தெறிக்கும் இசையின் கூறுகள் எங்கிருந்து வந்ததென்று புரிகிறது


அவர்களது முதல் ஆல்பமான Tawk Tomahawk அவர்களது வருகைக்கு ஒரு prelude மாதிரி என்று கூறலாம். பல பாடல்களும் 2 நிமிடங்களுக்கும் கீழ். ஆனால் மொத்த ஆல்பத்தையும் கேட்டமுடித்தவுடன் ஒரு அலாதியான rawness நம்மைத் தாக்கியதுபோன்ற உணர்வு நிச்சயம் எழும். இரண்டாவது ஆல்பமான, Choose Your Weapons தான் அதகளம். ஆல்பம் ஆர்ட்...அதுவே இது எப்படியான ஆல்பமாக இருக்கப்போகிறது என்பதற்கான சாட்சி.


HK - Nai Palmமோடு சேர்த்து மொத்தம் நான்கு பேர்: Simon Mavin(Synth,Keys) Perrin Moss(Drums), Paul Bender(Bass). ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விஷயத்தில் கில்லி. Multi-instrumentalistகளும் கூட. இதன் காரணமாகவே பதிவின் ஆரம்பத்தில் பார்த்த "texture and structure" அட்டகாசமாக இவர்களது இசையில் வெளிப்படுகிறது.  உதாரணத்திற்கு இந்தப் பாடல்:



Polyrhythm என்ற ஒரே  சமயத்தில் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட ரிதம் structure எப்படி seamlessஸாக ஒலிக்கிறது. பாடலின் ஓப்பனிங்கிற்கும் மேலே Toumani Diabatéன் இசைக்கும் எவ்வளவு ஒற்றுமை !!. 

Breathing Underwater: A tribute to Stevie Wonder. தவிர, "different examples of love and compassion in the world that are beyond the limitation of romance" தான் பாடலின் அடிப்படை. இந்த "different examples"களை மிகவும் வலிய திணித்து வித்தியாசமாக இசையமைக்கிறோம் என்றில்லாமல், மிகஎளிதாக பாடலின் ஒவ்வொரு லேயரும் மெர்ஜாகிக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்க முடியும்.


மற்றுமொரு அற்புதம், Jekyll. பாடலின் பெயருக்கேற்றார் போல, அந்த duality Jazzy இசை மாதிரி தொடங்கி எவ்வாறு முடிகிறது பாருங்கள்.



Borderline with my atoms: இந்தப் பாடலைப்பற்றி என்ன எழுதுவது, எவ்வாறு விவரிப்பதென்றே தெரியவில்லை. Melt into other world... Dream Caused by the Flight of a Bee Around a Pomegranate



கடைசியாக, Laputa. A flying island. Gulliver's Travelsலில் வரும் 4.5 மைல் பறக்கும் தீவு. இதை அடிப்படையாக வைத்துதான் Hayao Miyazaki Laputa: Castle in the Sky என்ற படத்தை எடுத்துள்ளார். இது எப்படி தெரிந்தது ? A saga-born and hand drawn artisan dreamer...Miyazaki frontier என்று பாடலிலேயே வருகிறது. பாடல், மொத்தம் 2:30 நிமிடங்கள் கூடயில்லை. ஆனால்...அதற்குள்ளாகவே பாடலின் டைட்டிலைப்போல் எங்கெங்கோ இழுத்துச்செல்கிறது



Choose Your Weapon முழு ஆல்பமையும் இங்கே கேட்கலாம். காமென்ட்'ஸ் எல்லாம்  பார்த்தால்....Finding them changed my life, headbangs into the universal unknown. ஒருசேர முழு ஆல்பத்தையும் கேட்டால், நிச்சயம் மறக்கமுடியாது அனுபவம்வசப்படும். அதற்கு நான் கியாரண்ட்டி.

எப்பொழுது, எங்கே படித்தேனென்று ஞாபகம் இல்லை. “Ants, as important as Tigers” என்ற ரீதியில் தலைப்பிருக்கும். அது போகட்டும். அதிலிருந்த விஷயம் இதுதான். புலிகள், எந்தளவிற்கு சூழலியலுக்கு முக்கியமோ அதேயளவிற்கு எறும்புகள் மாதிரியான உயிரினங்களும் மிகமிக முக்கியம். ஆனால் நமது “Policy makers” இதுபற்றியே பிரக்ஞையேயில்லாமல்தான் பல திட்டங்களை செயல்படுத்துகின்றனர். புலிகள், யானைகள், பறவைகள் பற்றியாவது தற்போது ஓரளவிற்கு எதிர்க்குரல்கள் எழுகின்றன. பூச்சிகள், தவளைகள், பாம்புகள் – சுத்தம். பாலிஸி மேக்கர்ஸ் வரைக்கும் போவானேன். நமக்கே நம்மைச்சுற்றி இருக்கும் உயிரினங்கள் குறித்த புரிதல் எந்தளவிற்கு உள்ளது ? அபூர்வத்திலும் அபூர்வமாக எங்காவது இந்த சூழலியல் – பூச்சிகள் – பறவைகள் – விலங்குகள் பற்றிய பேச்சு வந்தால், பேச்சு இப்படியாகத்தான் முடியும்: “நம்ம வீட்டில மொதல்ல என்னென்ன இருக்குன்னு பாரு. அப்பறமா, நாம bird watching எல்லாம் போவோம்”. எறும்புகள், வண்டுகள், குளவிகள், தேனீக்கள், பட்டாம்பூச்சிகள், சிலந்திகள், தட்டான்கள், தவளைகள், வெட்டுக்கிளிகள், ஓணான்கள். பெரிய லிஸ்ட், இல்லையா ?
Wood ants வகை எறும்புகள், மரத்தின் ரெசினை தங்களது புற்றுகளில் பயன்படுத்துகிறது. இந்த ரெசினை எடுக்கும்பொழுது, பல நேரங்களில் ஏகப்பட்ட எறும்புகள் ரெசினால் அப்படியே மூடப்பட்டு (ஜூராசிக் பார்க் - ஆம்பர் - கொசு) இறந்துபோக நேரிடுகிறது. இந்த ஆபத்து இருந்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் இவ்வெறும்புகள் ரெசினை நாடக்காரணம் ? ரெசின் இயற்கையாகவே பூஞ்சை, பேக்ட்டீரியா போன்றவைகளை எதிருக்கும் தன்மையுண்டு. Natural disinfectants. போன மாதன் Facebookல் படிக்க நேர்ந்தது. தமிழர்கள், செம்பு (Copper) பாத்திரங்களையே நிறைய உபயோகப்படுத்திவந்தனர். காரணம், செம்பு - பேக்ட்டீரியா போன்றவைகளை எளிதில் அண்டவிடாது. தமிழராக இருந்தால் ஷேர் செய்யவும்

உலகம் முழுவதும் 12,000+ வகைகள். உருவாகி, ஜஸ்ட் 140 – 168 மில்லியன் வருடங்கள்தான் ஆகிறது. தங்களது உடல் எடையைவிட 5000 மடங்கு அதிகமாக எடை தூக்கும் திறனாளிகள். இப்பிடி ஏகப்பட்ட சுவாரசியமான “facts”களைத் தாண்டி எறும்புகள் உலகம் மிகஅலாதியானது. கிட்டத்தட்ட மனித இனக்குழுக்களுக்கு இணையான (சிலபல விஷயங்களில் அதைவிட கூடுதலான) செயல்திறன், குணாதிசயங்களைக் கொண்டது. மனிதர்கள் அனைத்தையுமே நம்முடைய PoVவிலிருந்தே பார்த்து பழகிவிட்டதால், எறும்புகள் – பூச்சிகள் பற்றியெல்லாம் ஆரம்பகாலத்தில் மிகத்தட்டையான புரிதல்களே இருந்தன. அறிவியல் வளரவளர, இந்த மாபெரும் சூழலியலில் நாமும் ஒரு பகுதி, எறும்புகள் போன்ற உயிரினத்திற்கும் complexசான அமைப்பு உண்டு என்பது கொஞ்சகொஞ்சமாக உறைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. எனக்கெல்லாம், சிறுவர் மலர் காலத்தில் "எறும்பு பாதையை கையை வைத்து அழித்தால்....எறும்புகள் குழம்பிப்போகும்"  என்று படித்துவந்த ஆர்வம் தான். Pheromones பற்றியெல்லாம் ஒன்றுமே தெரியாது. கடந்த சிலபல வருடங்களாகத்தான் நுண்ணிப்பாக கவனிக்க ஆரம்பித்தது. எல்லாவற்றையும் விட, அதன் ஒழுங்குகிற்கு என்றுமே பெரிய ரசிகன் நான். Of course, அதன் ஜீன்களே இதற்கு காரணமென்றாலும் (ஒரு பக்கமாவான programmed organisms) ஆச்சரியம் விலகியபாடில்லை. அதன் காம்ப்ளக்ஸ் அமைப்பு எத்தகையது - ஆண்/பெண் உறவு எப்படிப்பட்டது - ஆண்களின் வேலை என்ன - வேலைகளின் அடிப்படையில் எத்தனை வகையான எறும்புகள் உள்ளன என்பது பற்றியெல்லாம், ஏற்கனவே இருக்கும் அட்டகாசமான கட்டுரை இது - எறும்புகளின் அதிசய உலகம்


Src: https://askabiologist.asu.edu


மற்ற பல பூச்சிகளைப்போல எறும்புகளும் மண்ணில் பல ஜாலங்களை செய்யும் திறன் கொண்டது. ஏகபட்ட இடங்களை குடைந்து, ஓட்டை போடுவதுன் மூலம் என்ன நடக்கும் ? மிகச்சுலபமாக நீரும் ஆக்ஸிஜனும் பூமிக்கடியில் போய்ச்சேரும். மரங்கள், செடிகளின் வேர்களுக்கு வேலை மிச்சம். இறந்த உயிரினங்களை, செடிகளை, விதைகளை உட்கொள்வதன் மூலமும் சூழலியலில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.  கீழிருக்கும் படத்தைப் பாருங்கள். "Barn for Aphids". Aphids - அஸ்வினி பூச்சிகள். செடிகள் வளர்ப்பில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் நிச்சயம் இதனைப்பற்றி தெரிந்திருப்பார்கள். அதற்கும் எறும்புகளுக்கும் என்ன தொடர்பு ? இதுதான்

Src: https://cmoe.com
Worker ants - அனைத்துமே, பெண்கள் தான். Happy women's day
In search of ant ancestors – இந்த பேப்பரில் பல முக்கியமான விஷயங்கள் விவாதிக்கப்பட்டிருக்கும். குறிப்பாக, “On average, ants monopolize 15–20% of the terrestrial animal biomass, and in tropical regions where ants are especially abundant, they monopolize 25% or more ”. Monopoly நமக்கு மட்டுமே உண்டான குணாதியசம் இல்லை. எல்லா உயிரினங்களும் தங்களது க்ரூப்பை/சந்ததிகளை விஸ்தரிக்கவே நினைக்கும். ஆனால் நம்மைப்போல மற்றவைகளுக்கு ஆறறிவு கிடையாதே. விளைவுகளைப்பற்றி பிற உயிரினங்கள் யோசிப்பதில்லை (நாம் யோசிப்பதாக சொல்லிக்கொள்கிறோம்). இந்த விஸ்தரிப்புக்கு இயற்கையே வைத்த check mate தான் Ecology cycle. எளிமையான உதாரணம்: பூச்சிகள் – தவளைகள் – பாம்புகள் – பறவைகள்/விலங்குகள். “Policy makers” பற்றி முதல் பாராவில் பேச்சையெடுக்கக் காரணம் இதுதான். யானைகள், புலிகள் என்று மட்டுமில்லாமல் ஏகப்பட்ட உயிரினங்களின் உதவியில்லாமல் நம்மால் காலம் தள்ள முடியாது. இந்த சூழலியல் சைக்கிள் பற்றியே உணர்வே இல்லாமல், இந்த chainனில் எதையாவது உடைத்துவிட்டோமேயானால் அதன் விளைவு பலதளங்களிலும் இருக்கும். திடீரென ஒரு இடத்தில், பூச்சிகளின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிறதென்றால், அதை உட்கொள்ளும் உயிரினத்திற்குகளுக்கு எதாவது ஆகியிருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம்.

இதை ஊர்ஜிதப்படுத்திய பல எக்ஸ்பெரிமென்ட்களில் இதுவும் ஒன்று. கென்யாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியில் இருந்து, அதுவரை அப்பகுதியில் சுற்றிக்கொண்டிருந்த யானைகள் – ஒட்டகச்சிவிங்கிகளை மீண்டும் அப்பகுதிக்குள் வராதமாதிரி செய்கின்றனர். பத்து ஆண்டுகள். அப்பகுதியில் இருக்கும் Acacia வகை மரங்கள் + அப்பகுதியின் எறும்புகளைப்பற்றி ஆராய்ச்சி செய்கின்றனர். முடிவு ? - Biological Domino Effect - No Elephants = No Ants = No Trees

ஆச்சரியகரமான விஷயம் Slavery. தங்களது வேலைக்கு ஆட்கள் தேவை என்பதற்காக மற்றொரு கேங்கை நோக்கி படையெடுத்துப்போகும் Slave-maker ants குழுக்கள் உண்டு - Slavemaker Ants

சரி. அடிமைகள் இருந்தால், ஸ்பார்டகஸ்கள் இல்லாமலா ?  The rebellion of the ant slaves

இது இரண்டையும் தாண்டி பலவருடங்களாக என்னை குடைந்துகொண்டிருக்கும் இன்னொரு விஷயம்: Individuality. எறும்பு கூட்டத்திற்கு – Superorganisms என்று பெயர். எல்லா நடவைக்கைகளும்/முடிவுகளும் அந்தக்குழுவின் நன்மை கருதியே இருக்கும். “எப்படி நமது இனத்தைக் காப்பது/சந்ததியை நீட்டிப்பது”. இப்படியான குழுக்களில் “individuality” எந்தளவிற்கு இருக்கும் ? இதற்கின்னும் சரியான விடை கிடைத்தபாடில்லை.

Self-organizing mechanism:

எல்லாவற்றையும் விட, இதுதான் அட்டகாசம். Self organization. மனித இனத்திற்கு பலசமயம் வரவே வராத விஷயம் இது. எந்த எறும்பு கூட்டத்தைப் பார்த்தாலும், அதன் ஒழுங்கில் பிசகை பார்க்கவே முடியாது. யார்யார் எந்த வேலையை செய்ய வேண்டும் ? எவ்வளவு தூரம் இலைகளை வெட்ட வேண்டும் ? எதாவது ஆபத்து வந்தால் என்ன செய்ய வேண்டும் ? எல்லாவற்றிக்கும் பக்காவான ப்ளான் உண்டு. சும்மாவா...மில்லியன் வருட ஜீன்கள் அனைத்தையும் கற்றுக்கொடுத்திருக்கின்றன. 

மழை காலங்களில்/வெள்ளங்களில் இருந்து எறும்புகள் எவ்வாறு தப்பிக்கின்றன ? இந்த வீடியோவைப் பாருங்கள். இதற்கும் மனித இனத்திற்கும் உண்டான தொடர்பை யோசிக்க முடிகிறதா ? குறிப்பாக, “உதவி” செய்கிறேன் என்று சொல்கிறோமே...அந்த PoVவில்.





எறும்புகள் எவ்வளவு தூரம் சூழலியலுக்கு உதவி செய்கின்றன, சூழலியலில் அதன் பங்கு எத்தகையது ? அதன் அமைப்பு என்ன ? ராணி எறும்புகளுக்கு மட்டும் ஏன் இறக்கை தேவை, ஆண் எறும்புகளின் பங்கு என்ன ? எல்லாவற்றிக்கும் தெளிவான பதில்களை இந்த டாக்குமெண்டரிகளில் காணலாம். குறிப்பாக எறும்புப்புற்றின் அமைப்பு – பிரம்மாண்டம். படு காம்ப்ளக்ஸ் அமைப்பு. எவ்வளவு தான் எழுதினாலும் விஷ்வலாக பார்த்தாலோழிய அதன் பிரம்மாண்டம் பிடிபடுவது கடினம். 

  1. Ants: Nature's Secret Power
  2. Wild City Of Ants
  3. Planet Ant Life Inside The Colony
சரி. நமது வீட்டிலிருக்கும் எறும்புகளைப்பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டாமா ?
---------------------------------------------

இதை பலதடவை நம்மில் சிலர் கவனித்திருக்கலாம். முதலில் ஒன்றிரண்டு தேனீக்கள் மட்டும் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். கொஞ்சநேரம் கழித்து பார்த்தோமேயானால் ஏகப்பட்டது சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். எப்பிடி ஒரு தேனீ மற்றவைகளுக்கு இந்தத்தகவலை பரிமாறியது ? விடை – Waggle Dance. டிக்கியை ஆட்டி சமிக்கை தருவது பெரிதில்லை. சூரியன் - உணவு போன்றவைகளின் இருப்பிடத்தை, சரியான ஆங்கிளில் குறித்துக்காட்டும் oriented dance தான் அட்டகாசம்.
Src:
https://www.herstat.com/blog/23-can-bees-communicate-the-location-of-propolis-by-dancing.html

தேனீக்களைப் பற்றி உணர்ச்சிவசப்படாமல் பேசவே முடியாது. அதன் வேலையின் magnitude அப்படி. மூன்று பழங்கள் இருக்கிறதென்றால், அதில் ஒன்று - தேனீக்களின் உதவியால் நமக்குக் கிடைப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். எத்தனை வகையான மரங்களின் வளர்சிக்கு தேனீக்கள் காரணமாக இருக்கின்றன என்று பார்த்தால்....மலைப்பாக இருக்கிறது. நாம் நிச்சயம் இதைப் பார்க்கமால் இருந்திருக்க முடியாது. ஒரு தேனீ எதாவது பூக்குள் நுழைந்து மகரந்ததூள்களை சிதறடிப்பதை. அதுவும் Bumblebee மாதிரியான ஆள் என்றால் பின்னி எடுக்கும். Hand pollination - கேட்க காமெடியாக இருந்தாலும், இப்படிவொரு நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. இயற்கையாக பூக்களுக்கு இடையே மகரந்த சேர்க்கை நடந்தால்தானே பழங்கள் கிடைக்கும் ? அதற்கு பெருமளவில் தேனீக்கள் தேவையல்லவா. அதன் எண்ணிக்கை குறைந்துவரும்பட்சத்தில் ? கையால் மகரந்த தூள்களை சேர்க்கும் முயற்சிக்குப்பெயர் தான் Hand pollination. உலகின் பலநாடுகளிலும் இது நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பதை நம்பவே முடியவில்லை. Crazy people. Decline of bees forces China's apple farmers to pollinate by hand

2012ல் வந்த டாகுமெண்டரி இது. பலரும் பார்த்திருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக  US, Australia போன்ற நாடுகளில் ஏன் தேனீக்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாக குறைகிறது என்பது பற்றி முக்கியம் விஷயமும் இதில் (ஓரளவிற்கு) அலசப்பட்டுள்ளது.



தேனீக்களின் எண்ணிக்கை உலகம் முழுவதும் குறைந்துகொண்டே வர என்ன காரணம் ? மூன்று முக்கிய காரணிகள்

1) Obviously, செடிகளில் உபயோகப்படுத்தப்படும் பூச்சிக்கொல்லிகள்

2) அதனால் தேனீக்களின் நோயெதிர்ப்பு சக்தி குறைந்து, தங்களை தாக்கும் பூச்சிகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் போதல்

3) Stress. Yes, நமக்கு ஏற்படும் அதே ஸ்ட்ரெஸ் தான். வேறு வகையில் அதற்கும் ஸ்ட்ரெஸ் ஏற்படும் தானே. 


இந்த ட்ரென்டிற்கு இந்தியாவும் தப்பவில்லை. நாம் பயன்படுத்தும் paper cup உட்பட பலதும் தேனீக்களின் எண்ணிக்கை குறையக்காரணம் என்பது அதிர்ச்சிகரமான உண்மை.


இந்த நான்கு லின்க்களையும் பொறுமையாக படித்துப்பாருங்கள். இது அனைத்துமே facts. யாருக்குத் தெரியும். இன்னும் இருபது - முப்பது வருடங்கள் கழித்து தேனீக்களை ஃபோட்டோவில் மட்டுமே பார்க்கும்நிலை ஏற்படலாம்.
  1. Global Honey Bee Decline
  2. Death and Extinction of the Bees
  3. Honey, where are the bees?
  4. Would we starve without bees?
---------------------------------------------

குளவிகளின் கூட்டில் ஏன் பச்சை புழுக்கள் இருக்கின்றன ?. வண்டியின் ஹேண்டில் பார் அருகில், வீட்டில் சுவற்றின் மூலையில் எப்பொழுதெல்லாம் குளவிகளின் கூட்டைக் கலைக்கிறோமே, அப்பொழுதெல்லாம் (பெரும்பாலான சமயங்களில் பச்சைப் புழுக்கள்) புழுக்களைப் பார்த்திருப்போம். என்ன காரணம் ? இயற்கையை romanticize செய்யவே நம்மை பழகப்படுத்திவிட்டதால் சிலருக்கு இதுமாதிரியான விஷயங்கள் அதிர்ச்சியாக இருக்கலாம். 

குளவி, ஒரு பச்சை புழுவைப்பிடித்தவுடன் படக்கென்று தனது கொடுக்கால் ஒரு கொட்டு. புழு சாகாது; மாறாக செயலிழந்துவிடும். இனிதான் விஷயமே. குளவி, உயிருடன் இருக்கும் புழுவில் தனது முட்டையையிடும். அந்த முட்டை பக்கவாக புழுவின் வயிற்றில் வளரும். வளர்ந்து வெளியே வந்தவுடன், உணவு ? இருக்கவே இருக்கிறதே - புழு. அதையே உணவாக்கிக்கொள்ளும். சிலசமயங்களில் புழு உயிர்பிழைப்பதும் உண்டு. இதன் காரணமாக, புழு and அதிலிருந்து வெளிவரும் பட்டாம்பூச்சி - genetic mutation நடப்பதும் உண்டு. படத்தைப் பாருங்கள். எப்படி முட்டையிடுகிறது, அதிலிருந்து எப்படி குட்டி குளவி கிழித்துக்கொண்டு வருகிறதென்று.


Parasitic wasps that are genetically modifying butterflies

இப்படி குளவிகள் புழுவைக் கொல்வதால் நமக்கென்ன நன்மை ? விவசாயிகளிடம் பச்சை புழுக்கள் பற்றிக்கேட்டால் கதை கதையாக சொல்வார்கள். குளவிகள் கொல்லும், புழுக்கள் - சிலந்திகளில் 95% விவசாயத்திற்கு கெடுதல் விளைவிக்கும் உயிரினங்கள். அதை இயற்கையாகவே கட்டுக்கள் வைக்க குளவிகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. இவைகள் அனைத்தும் Parasitoid Waspகளின் கீழ் வரும். இதுதவிர Social Wasps, Solitary Waspsகளும் உண்டு.

Types Of Wasps

Fig Wasps வகை குளவிகள் செய்யும் வேலையைப் பாருங்கள். 


சரி, குளவிகளுக்கும் தேனீக்களுக்கும் எப்படி வித்தியாசம் கண்டுபிடிப்பது. 


மேலும் படிக்க:
தொல்லை தராதீர் .......குளவிகள் கூடுகட்டுகின்றன.

---------------------------------------------
எறும்புகள்(Ants), குளவிகள் (Wasps) & Bees (தேனீக்கள்) மூன்றுக்கும் என்ன சம்பந்தம் ? Bees & Wasps - இரண்டிற்கும் ஒரே மூதாதையர் தான். Ants, குளவி போன்ற மூதாதையரில் இருந்து தோன்றியது (இல்லை, தேனீக்களைப் போன்ற உயிரினத்திலிருந்துதான் வந்தது என்ற கூற்றையும் பார்க்க முடிகிறது). மிக சர்வசாதாரணமாக நாம் இந்த உயிரினங்களை கடந்து போகிறோம். ஆனால், நம்மைவிட பல விஷயங்களிலும் இம்மூன்றும் கச்சிதமாகவே செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. நம்மைவிட பல மில்லியன் வருடமாக மூத்தவர்கள். நமது இனம் இல்லாவிட்டாலும், அவைகள்பாட்டிற்கு தங்கள் வேலைகளை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும். ஆனால் இவைகளப்போன்ற பூச்சிகள் இல்லாவிட்டால்...நாம் தொலைந்தோம் என்பதே நிதர்சனம். 

தவறவிடக்கூடாத டாக்குமென்டரி இது. ஒவ்வொரு எபிசோடும் ஒவ்வொரு புரிதலை வழங்கக்கூடியது. இதனை அனைவரும் பார்க்க வேண்டும் என்பதை ரிக்வெஸ்டாகவே வைக்கிறேன்.